noun · masculinesecond declension
runcīnus
runcīnus m (genitive runcīnī)
Classical[rʊŋˈkiː.nʊs]Ecclesiastical[run̠ʲˈt͡ʃiː.nus]
Meaning
- Medieval Latina horse of burden, rowney
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | runcīnus | runcīnī roncīnī |
| genitive | runcīnī roncīnī | runcīnōrum roncīnōrum |
| dative | runcīnō roncīnō | runcīnīs roncīnīs |
| accusative | runcīnum roncīnum | runcīnōs roncīnōs |
| ablative | runcīnō roncīnō | runcīnīs roncīnīs |
| vocative | runcīne roncīne | runcīnī roncīnī |
Origins
Ultimately likely from Proto-Germanic *hrussą.