noun · masculinesecond declension
rumpus
rumpus m (genitive rumpī)
Classical[ˈrʊm.pʊs]Ecclesiastical[ˈrum.pus]
Meaning
- masculineA vine branch
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | rumpus | rumpī |
| genitive | rumpī | rumpōrum |
| dative | rumpō | rumpīs |
| accusative | rumpum | rumpōs |
| ablative | rumpō | rumpīs |
| vocative | rumpe | rumpī |
rumpus, i, m.,
I. a vine branch or runner (syn. tradux), Varr. R. R. 1, 8, 4.
Origins
Unknown.