noun · neuterthird declension
rūdus
rūdus n (genitive rūderis)
Classical[ˈruː.dʊs]Ecclesiastical[ˈruː.dus]
Meaning
- lump (especially of copper or bronze)
- tile
- debris, rubble
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | rūdus | rūdera |
| genitive | rūderis | rūderum |
| dative | rūderī | rūderibus |
| accusative | rūdus | rūdera |
| ablative | rūdere | rūderibus |
| vocative | rūdus | rūdera |
rūdus, ĕris, n.,
I. stones broken small and mingled with lime for plastering walls, paving floors, etc.
I. In gen., Vitr. 7, 1:
rudus inicere solo, Plin. 36, 25, 62, § 186; Pall. 1, 9, 4; 11, 2 Mai: aedificia tecta rudere aut pavimentis, Auct. B. Alex. 1, 3: rudere, non tegulis teguntur, Auct. B. Hisp. 8, 2: pingue, i. e. rich soil, Col. poët. 10, 81.— II. In partic., old rubbish, of the stones, plaster, etc., of decayed buildings (rare and not ante-Aug.):
ruderi accipiendo Ostienses paludes destinabat, Tac. A. 15, 43.—In plur.: alveum Tiberis laxavit ac repurgavit, completum olim ruderibus, Suet. Aug. 30; id. Vesp. 8.rūdus, ĕris, v. raudus.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
rūdus (raudus) eris
cf. rudis, a bit of copper (used as money, uncoined): rudera iacere, L.
rūdus eris, n
broken stone, rubbish, debris: Ruderi accipiendo, Ta.: acutum silicis, Ct.
Origins
From Proto-Indo-European *Hrew- (“to tear up, dig up”). Cognate with rudis. Alternatively related to raudus (“ore”), of substrate origin and/or ultimately from Sumerian 𒍏 (urud, “copper”).
Descendants
- Italianrudere
- taxonomic nameRhizopogon rudus
- taxonomic nameStenodynerus rudus
- taxonomic nameUnio rudus
- taxonomic nameruda