adjectivefirst/second-declension adjective
rūctābundus
rūctābundus (feminine rūctābunda, neuter rūctābundum)
Classical[ruːk.taːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[ruk.taˈbun.dus]
Meaning
- adjectivebelching repeatedly
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | rūctābundus | rūctābunda | rūctābundum |
| genitive | rūctābundī | rūctābundae | rūctābundī |
| dative | rūctābundō | rūctābundae | rūctābundō |
| accusative | rūctābundum | rūctābundam | rūctābundum |
| ablative | rūctābundō | rūctābundā | rūctābundō |
| vocative | rūctābunde | rūctābunda | rūctābundum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | rūctābundī | rūctābundae | rūctābunda |
| genitive | rūctābundōrum | rūctābundārum | rūctābundōrum |
| dative | rūctābundīs | rūctābundīs | rūctābundīs |
| accusative | rūctābundōs | rūctābundās | rūctābunda |
| ablative | rūctābundīs | rūctābundīs | rūctābundīs |
| vocative | rūctābundī | rūctābundae | rūctābunda |
Origins
From ructō (“belch”) + -bundus.