noun · masculinesecond declension
rogus
rogus m (genitive rogī)
Classical[ˈrɔ.ɡʊs]Ecclesiastical[ˈrɔː.ɡus]
Meaning
- masculinefuneral pyre, funeral pile
Hoc rogus iste mihi, hoc ignēs āraeque parābant?
“Was this pyre [to mean] that for me, this fire, and the altars, they [were all] contriving?”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.676 - figurativelymasculinethe grave
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ignis mortuōrumrogus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 8, 18
struēs lignōrum fūnebrisrogus -ī (m) — in Aeneis, ch. 12
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | rogus | rogī |
| genitive | rogī | rogōrum |
| dative | rogō | rogīs |
| accusative | rogum | rogōs |
| ablative | rogō | rogīs |
| vocative | roge | rogī |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- aliquem in rogum imponere
- to place on the funeral-pyre.
rŏgus, i, m. (collat. form rŏgum, i, n., Afran. ap. Non. 221, 24; cf. Com. Rel. p. 153 Rib.).
I. A funeral pile (syn. bustum): ROGVM ASCIA NE POLITO, Fragm. XII. Tab. ap. Cic. Leg. 2, 23, 59; Plaut. Men. 1, 2, 44:
aliena rogorum insuper exstructa, Lucr. 6, 1283; Cic. Leg. 2, 23, 59: in rogum illatus, id. N. D. 3, 35, 84: ascendere in rogum, id. Div. 1, 23, 47: aliquem in rogum imponere, id. Tusc. 1, 35, 85: rogum exstruere, id. Fin. 3, 22, 76: rogo illata, Plin. 7, 3, 3, § 34: portari in rogum, id. 7, 44, 45, § 142; Verg. A. 4, 640; 646; 11, 189 et saep.— Poet.: diffugiunt avidos carmina sola rogos, i. e. escape destruction, Ov. Am. 3, 9, 28.— Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
rogus ī, m
a funeral pile: rogum ascia ne polito, XII Tabb. ap. C.: in rogum inlatus: Metellum in rogum imponere: exstruere rogum: circum accensos Decurrere rogos, V.: Diffugiunt avidos carmina sola rogos, i. e. escape destruction, O.— Fig., the grave, Pr.
Origins
From Proto-Italic *rogos, from Proto-Indo-European *h₃reǵ-.
Descendants
- Italianrogo
- Romanianrug
- Aromanianrug