noun · masculinesecond declension
restiārius
restiārius m (genitive restiāriī or restiārī)
Classical[rɛs.tiˈaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[res.tiˈaː.ri.us]
Meaning
- A rope-maker.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | restiārius restiāria, restiārium | restiāriī restiāriae, restiāria |
| genitive | restiāriī restiāriae | restiāriōrum restiāriārum |
| dative | restiāriō restiāriae | restiāriīs |
| accusative | restiārium restiāriam | restiāriōs restiāriās, restiāria |
| ablative | restiāriō restiāriā | restiāriīs |
| vocative | restiārie restiāria, restiārium | restiāriī restiāriae, restiāria |
restĭārĭus, ii, m. restis,
I. a ropemaker, Fronto, p. 2201 P.
Origins
Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -āriusnom. Latin -ārius Latin restiārius From restis (“rope, cord”) + -ārius.