LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

reprōmittō

reprōmittō (present infinitive reprōmittere, perfect active reprōmīsī, supine reprōmissum)
Classical[rɛ.proːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[re.proˈmit.to]

Meaning

  1. to promise in return, to guarantee
    Dig. XVI.I.8.1 Ulpianus libro vicensimo nono ad edictum Si mulier intervenerit apud tutores filii sui, ne hi praedia eius distraherent, et indemnitatem eis repromiserit, Papinianus libro nono quaestionum non putat eam intercessisse: nullam enim obligationem alienam recepisse neque veterem neque novam, sed ipsam fecisse hanc obligationem.If a woman intervenes at the guardians of her son so they don’t disperse his goods and promises them indemnity in return, Papinian writes in the ninth book of his questions that he does not think that she interceded: for she has not received any alien obligation, neither an old nor a new one, but has made the obligation herself.

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.reprōmittōreprōmittēbamreprōmittamreprōmīsīreprōmīseramreprōmīserō
2nd sg.reprōmittisreprōmittēbāsreprōmittēsreprōmīsistīreprōmīserāsreprōmīseris
3rd sg.reprōmittitreprōmittēbatreprōmittetreprōmīsitreprōmīseratreprōmīserit
1st pl.reprōmittimusreprōmittēbāmusreprōmittēmusreprōmīsimusreprōmīserāmusreprōmīserimus
2nd pl.reprōmittitisreprōmittēbātisreprōmittētisreprōmīsistisreprōmīserātisreprōmīseritis
3rd pl.reprōmittuntreprōmittēbantreprōmittentreprōmīsērunt
reprōmīsēre
reprōmīserantreprōmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.reprōmittamreprōmitteremreprōmīserimreprōmīsissem
2nd sg.reprōmittāsreprōmitterēsreprōmīserīsreprōmīsissēs
3rd sg.reprōmittatreprōmitteretreprōmīseritreprōmīsisset
1st pl.reprōmittāmusreprōmitterēmusreprōmīserīmusreprōmīsissēmus
2nd pl.reprōmittātisreprōmitterētisreprōmīserītisreprōmīsissētis
3rd pl.reprōmittantreprōmitterentreprōmīserintreprōmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.reprōmittorreprōmittēbarreprōmittar
2nd sg.reprōmitteris
reprōmittere
reprōmittēbāris
reprōmittēbāre
reprōmittēris
reprōmittēre
3rd sg.reprōmittiturreprōmittēbāturreprōmittētur
1st pl.reprōmittimurreprōmittēbāmurreprōmittēmur
2nd pl.reprōmittiminīreprōmittēbāminīreprōmittēminī
3rd pl.reprōmittunturreprōmittēbanturreprōmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.reprōmittarreprōmitterer
2nd sg.reprōmittāris
reprōmittāre
reprōmitterēris
reprōmitterēre
3rd sg.reprōmittāturreprōmitterētur
1st pl.reprōmittāmurreprōmitterēmur
2nd pl.reprōmittāminīreprōmitterēminī
3rd pl.reprōmittanturreprōmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.reprōmittereprōmittere
pres. 2nd pl.reprōmittitereprōmittiminī
fut. 2nd sg.reprōmittitōreprōmittitor
fut. 3rd sg.reprōmittitōreprōmittitor
fut. 2nd pl.reprōmittitōte—
fut. 3rd pl.reprōmittuntōreprōmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivereprōmitterereprōmittī
perfect infinitivereprōmīsissereprōmissum esse
future infinitivereprōmissūrum essereprōmissum īrī
present participlereprōmittēns—
perfect participle—reprōmissus
reprōmissa, reprōmissā, reprōmissae, reprōmissam, reprōmissārum, reprōmissās, reprōmisse, reprōmissī, reprōmissīs, reprōmissō, reprōmissōrum, reprōmissōs
future participlereprōmissūrus
reprōmissūra, reprōmissūrā, reprōmissūrae, reprōmissūram, reprōmissūrārum, reprōmissūrās, reprōmissūre, reprōmissūrī, reprōmissūrīs, reprōmissūrō, reprōmissūrōrum, reprōmissūrōs, reprōmissūrum
reprōmittendus
reprōmittundus, reprōmittenda, reprōmittendā, reprōmittendae, reprōmittendam, reprōmittendārum, reprōmittendās, reprōmittende, reprōmittendīs, reprōmittendōrum, reprōmittendōs
gerundreprōmittendī, reprōmittendō, reprōmittendumsupinereprōmissum, reprōmissū

rĕ-prōmitto, mīsi, missum, 3, v. a.
I. Lit., mercant. t. t., to promise in return, to engage or bind one's self: repromittam istoc tibi nomine solutam rem futuram, Plaut. As. 2, 4, 48; id. Curc. 5, 2, 67; Cic. Rosc. Com. 13, 39; Suet. Claud. 20; Just. 22, 2, 5.—
B. Transf., in gen., to promise in return, etc.: non mehercule, inquit, tibi repromittere istuc quidem ausim, Cic. Brut. 5, 18: ad hunc gustum totum librum repromitto. Plin. Ep. 4, 27, 5; Suet. Tib. 17.— *
II. To promise again or anew: imperaturum repromittens, Suet. Oth. 4.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinreprōmittō

Latin promitto Latin reprōmittō From re- + promitto.

Quick answers

What does reprōmittō mean in Latin?
reprōmittō, a verb, means “to promise in return, to guarantee”.
What are the principal parts of reprōmittō?
reprōmittō, reprōmittere, reprōmīsī, reprōmissum (third conjugation).
How do you pronounce reprōmittō?
In classical Latin, [rɛ.proːˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.proˈmit.to].
Where does reprōmittō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin reprōmittō.