verbthird conjugation
reprōmittō
reprōmittō (present infinitive reprōmittere, perfect active reprōmīsī, supine reprōmissum)
Classical[rɛ.proːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[re.proˈmit.to]
Meaning
- to promise in return, to guarantee
Dig. XVI.I.8.1 Ulpianus libro vicensimo nono ad edictum Si mulier intervenerit apud tutores filii sui, ne hi praedia eius distraherent, et indemnitatem eis repromiserit, Papinianus libro nono quaestionum non putat eam intercessisse: nullam enim obligationem alienam recepisse neque veterem neque novam, sed ipsam fecisse hanc obligationem.
If a woman intervenes at the guardians of her son so they don’t disperse his goods and promises them indemnity in return, Papinian writes in the ninth book of his questions that he does not think that she interceded: for she has not received any alien obligation, neither an old nor a new one, but has made the obligation herself.
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | reprōmittō | reprōmittēbam | reprōmittam | reprōmīsī | reprōmīseram | reprōmīserō |
| 2nd sg. | reprōmittis | reprōmittēbās | reprōmittēs | reprōmīsistī | reprōmīserās | reprōmīseris |
| 3rd sg. | reprōmittit | reprōmittēbat | reprōmittet | reprōmīsit | reprōmīserat | reprōmīserit |
| 1st pl. | reprōmittimus | reprōmittēbāmus | reprōmittēmus | reprōmīsimus | reprōmīserāmus | reprōmīserimus |
| 2nd pl. | reprōmittitis | reprōmittēbātis | reprōmittētis | reprōmīsistis | reprōmīserātis | reprōmīseritis |
| 3rd pl. | reprōmittunt | reprōmittēbant | reprōmittent | reprōmīsērunt reprōmīsēre | reprōmīserant | reprōmīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | reprōmittam | reprōmitterem | reprōmīserim | reprōmīsissem |
| 2nd sg. | reprōmittās | reprōmitterēs | reprōmīserīs | reprōmīsissēs |
| 3rd sg. | reprōmittat | reprōmitteret | reprōmīserit | reprōmīsisset |
| 1st pl. | reprōmittāmus | reprōmitterēmus | reprōmīserīmus | reprōmīsissēmus |
| 2nd pl. | reprōmittātis | reprōmitterētis | reprōmīserītis | reprōmīsissētis |
| 3rd pl. | reprōmittant | reprōmitterent | reprōmīserint | reprōmīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | reprōmittor | reprōmittēbar | reprōmittar |
| 2nd sg. | reprōmitteris reprōmittere | reprōmittēbāris reprōmittēbāre | reprōmittēris reprōmittēre |
| 3rd sg. | reprōmittitur | reprōmittēbātur | reprōmittētur |
| 1st pl. | reprōmittimur | reprōmittēbāmur | reprōmittēmur |
| 2nd pl. | reprōmittiminī | reprōmittēbāminī | reprōmittēminī |
| 3rd pl. | reprōmittuntur | reprōmittēbantur | reprōmittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | reprōmittar | reprōmitterer |
| 2nd sg. | reprōmittāris reprōmittāre | reprōmitterēris reprōmitterēre |
| 3rd sg. | reprōmittātur | reprōmitterētur |
| 1st pl. | reprōmittāmur | reprōmitterēmur |
| 2nd pl. | reprōmittāminī | reprōmitterēminī |
| 3rd pl. | reprōmittantur | reprōmitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | reprōmitte | reprōmittere |
| pres. 2nd pl. | reprōmittite | reprōmittiminī |
| fut. 2nd sg. | reprōmittitō | reprōmittitor |
| fut. 3rd sg. | reprōmittitō | reprōmittitor |
| fut. 2nd pl. | reprōmittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | reprōmittuntō | reprōmittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | reprōmittere | reprōmittī |
| perfect infinitive | reprōmīsisse | reprōmissum esse |
| future infinitive | reprōmissūrum esse | reprōmissum īrī |
| present participle | reprōmittēns | — |
| perfect participle | — | reprōmissus reprōmissa, reprōmissā, reprōmissae, reprōmissam, reprōmissārum, reprōmissās, reprōmisse, reprōmissī, reprōmissīs, reprōmissō, reprōmissōrum, reprōmissōs |
| future participle | reprōmissūrus reprōmissūra, reprōmissūrā, reprōmissūrae, reprōmissūram, reprōmissūrārum, reprōmissūrās, reprōmissūre, reprōmissūrī, reprōmissūrīs, reprōmissūrō, reprōmissūrōrum, reprōmissūrōs, reprōmissūrum | reprōmittendus reprōmittundus, reprōmittenda, reprōmittendā, reprōmittendae, reprōmittendam, reprōmittendārum, reprōmittendās, reprōmittende, reprōmittendīs, reprōmittendōrum, reprōmittendōs |
gerundreprōmittendī, reprōmittendō, reprōmittendumsupinereprōmissum, reprōmissū
rĕ-prōmitto, mīsi, missum, 3, v. a.
I. Lit., mercant. t. t., to promise in return, to engage or bind one's self:
repromittam istoc tibi nomine solutam rem futuram, Plaut. As. 2, 4, 48; id. Curc. 5, 2, 67; Cic. Rosc. Com. 13, 39; Suet. Claud. 20; Just. 22, 2, 5.—B. Transf., in gen., to promise in return, etc.:
non mehercule, inquit, tibi repromittere istuc quidem ausim, Cic. Brut. 5, 18: ad hunc gustum totum librum repromitto. Plin. Ep. 4, 27, 5; Suet. Tib. 17.— * II. To promise again or anew:
imperaturum repromittens, Suet. Oth. 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
re-prōmittō mīsī, —, ere,
to promise in return: tibi istuc.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinreprōmittō
Latin promitto Latin reprōmittō From re- + promitto.