LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

repentīnus

repentīnus (feminine repentīna, neuter repentīnum)
Classical[rɛ.pɛnˈtiː.nʊs]Ecclesiastical[re.penˈtiː.nus]

Meaning

  1. adjectivesudden, hasty
  2. adjectiveunexpected
    PAMPHILUS: Vix sum apud mē, ita animus commōtus est metū, / spē, gaudiō, mīrandō hoc tantō tam repentīnō bonō!PAMPHILUS: I’m hardly my usual self — my mind is so shaken with fear, hope, and joy — from marveling at this incredibly unexpected good fortune!166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 937–938

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativerepentīnusrepentīnarepentīnum
genitiverepentīnīrepentīnaerepentīnī
dativerepentīnōrepentīnaerepentīnō
accusativerepentīnumrepentīnamrepentīnum
ablativerepentīnōrepentīnārepentīnō
vocativerepentīnerepentīnarepentīnum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativerepentīnīrepentīnaerepentīna
genitiverepentīnōrumrepentīnārumrepentīnōrum
dativerepentīnīsrepentīnīsrepentīnīs
accusativerepentīnōsrepentīnāsrepentīna
ablativerepentīnīsrepentīnīsrepentīnīs
vocativerepentīnīrepentīnaerepentīna

rĕpentīnus, a, um, adj. repens,
I. sudden, hasty, unlooked for, unexpected (freq. and class.): adventus hostium (opp. exspectatus), Cic. Rep. 2, 3, 6; so (opp. meditata et praeparata) id. Off. 1, 8, 27: unde iste amor tam improvisus ac tam repentinus? id. Agr. 2, 22, 60: sentit omnia repentina et nec opinata esse graviora, id. Tusc. 3, 19, 45; cf.: repentinus inopinatusque finis vitae, Suet. Caes. 87 (shortly before, subita celerisque mors): vis repentina et inexspectata, Cic. de Or. 2, 55, 225: consilium (with temerarium), id. Inv. 2, 9, 28: exercitus (with tumultuarius), Liv. 41, 10; cf. cohors, id. 41, 1: venenum (with praeceps), Tac. A. 12, 66: periculum, Caes. B. G. 3, 3: bonum, Ter. And. 5, 4, 35: mors, Cic. Clu. 62, 173; id. Div. 2, 35, 74: edictum, Cic. Verr. 2, 3, 14, § 36: motus Galliae, Caes. B. G. 5, 22: tumultus ac defectio, id. ib. 5, 26; cf. tumultus, Ov. M. 5, 5: conjuratio Gallorum, Caes. B. G. 5, 27 et saep.: ignoti homines et repentini, upstart, Cic. Brut. 69, 242; cf.: repentina atque ex virtute nobilitas, Liv. 1, 34: consilium, Nep. Paus. 4, 5.— De repentino, adverb., suddenly, App. Flor. p. 353; id. de Deo Socr. p. 365, 14.— Comp.: nimbus quanto repentinior est, tanto vehementior, App. Mund. p. 61, 20 (al. repentinus). — Adv. (rare for repente): rĕpen-tīnō, suddenly, unexpectedly, Plaut. Ps. 1, 1, 37; Afran. ap. Charis. p. 193 P.; Cic. Quint. 4, 14; Caes. B. G. 2, 33.

Origins

See repēns (“sudden, unexpected”).

Descendants
  • Italianrepentino
  • Portugueserepentino
  • Spanishrepentino
  • Galicianrepentino

Quick answers

What does repentīnus mean in Latin?
repentīnus, a adjective, means “sudden, hasty; unexpected”.
How do you pronounce repentīnus?
In classical Latin, [rɛ.pɛnˈtiː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.penˈtiː.nus].