verb
rĕ-mūnĕror
Meaning
- to repay
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rĕ-mūnĕror, ātus, 1,
I. v. dep. a., to repay, reward, recompense, remunerate (class.; syn. retribuo).
(a). Aliquem, Varr. R. R. 2, 1, 2; Cic. Att. 8, 1, 7; id. Fam. 3, 9, 3:
aliquem munere, id. ib. 9, 8, 1; id. Brut. 4, 15: aliquem magno praemio, Caes. B. G. 1, 44 fin.: aliquem officio, Q. Cic. Petit. Cons. 9, 38 Orell. N. cr.: te his suppliciis remunerabor, punish, Cat. 14, 20. — (b). Aliquid:
quibus autem officiis T. Annii beneficii remunerabor? Cic. Red. in Sen. 12, 30: quasi remunerans meritum, Liv. 2, 12: sophisma, to refute, Gell. 18, 13, 7.—Of an inanim. subject: quod (solum) impensam coloni laboremque magno fetu remuneratur, Col. 2, 2, 5.— (g). Absol.:
nullam esse gratiam tantam, quam non vel capere animus meus in accipiendo vel in remunerando cumulare atque illustrare posset, Cic. Fam. 2, 6, 2: ut mihi ad remunerandum nihil suppetat praeter voluntatem, id. ib. 15, 13, 2; so, remunerandi voluntas, id. Inv. 2, 53, 161.?*! 1. Act. collat. form rĕmūnĕro, āre, to repay, reward, etc. (post-class.):
ille puellae artificium pari motu remunerabat, Petr. 140, 8: si laborem dominus remunerare voluerit, Dig. 17, 1, 7; Quint. Decl. 2, 6; Tert. Apol. 25.— 2. Pass.:
philosophi statuis et salariis remunerantur, Tert. Apol. 46: remuneratus est a me mutuo, Front. Ep. ad M. Caes. 2, 1; App. M. 7, p. 194, 13: neque enim obligandus sed remunerandus est in amoris officio qui prior coepit, Plin. Ep. 7, 31, 7.