LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

remeō

remeō (present infinitive remeāre, perfect active remeāvī, supine remeātum)
Classical[ˈrɛ.me.oː]Ecclesiastical[ˈrɛː.me.o]

Meaning

  1. to go back, come back, return

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.remeōremeābamremeābōremeāvīremeāveramremeāverō
remeārō
2nd sg.remeāsremeābāsremeābisremeāvistī
remeāstī
remeāverās
remeārās
remeāveris
3rd sg.remeatremeābatremeābitremeāvitremeāverat
remeārat
remeāverit
remeārit
1st pl.remeāmusremeābāmusremeābimusremeāvimusremeāverāmusremeāverimus
remeārimus
2nd pl.remeātisremeābātisremeābitisremeāvistis
remeāstis
remeāverātis
remeārātis
remeāveritis
remeāritis
3rd pl.remeantremeābantremeābuntremeāvērunt
remeāvēre, remeārunt
remeāverant
remeārant
remeāverint
remeārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.remeemremeāremremeāverim
remeārim
remeāvissem
remeāssem
2nd sg.remeēsremeārēsremeāverīsremeāvissēs
remeāssēs
3rd sg.remeetremeāretremeāverit
remeārit
remeāvisset
remeāsset
1st pl.remeēmusremeārēmusremeāverīmus
remeārīmus
remeāvissēmus
remeāssēmus
2nd pl.remeētisremeārētisremeāverītis
remeārītis
remeāvissētis
remeāssētis
3rd pl.remeentremeārentremeāverint
remeārint
remeāvissent
remeāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.remeorremeābarremeābor
2nd sg.remeāris
remeāre
remeābāris
remeābāre
remeāberis
remeābere
3rd sg.remeāturremeābāturremeābitur
1st pl.remeāmurremeābāmurremeābimur
2nd pl.remeāminīremeābāminīremeābiminī
3rd pl.remeanturremeābanturremeābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.remeerremeārer
2nd sg.remeēris
remeēre
remeārēris
remeārēre
3rd sg.remeēturremeārētur
1st pl.remeēmurremeārēmur
2nd pl.remeēminīremeārēminī
3rd pl.remeenturremeārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.remeāremeāre
pres. 2nd pl.remeāteremeāminī
fut. 2nd sg.remeātōremeātor
fut. 3rd sg.remeātōremeātor
fut. 2nd pl.remeātōte—
fut. 3rd pl.remeantōremeantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveremeāreremeārī
perfect infinitiveremeāvisse
remeāsse
remeātum esse
future infinitiveremeātūrum esseremeātum īrī
present participleremeāns—
perfect participle—remeātus
remeāta, remeātā, remeātae, remeātam, remeātārum, remeātās, remeātī, remeātōrum, remeātōs
future participleremeātūrus
remeātūra, remeātūrā, remeātūrae, remeātūram, remeātūrārum, remeātūrās, remeātūre, remeātūrī, remeātūrīs, remeātūrō, remeātūrōrum, remeātūrōs, remeātūrum
remeandus
remeanda, remeandā, remeandae, remeandam, remeandārum, remeandās, remeande, remeandīs, remeandōrum, remeandōs
gerundremeandī, remeandō, remeandumsupineremeātum, remeātū

rĕ-mĕo, āvi, 1, v. n.,
I. to go or come back, to turn back, return (not freq. till after the Aug. period; only once in Cic.; in Cæs. not at all; syn.: redeo, regredior).
I. Lit.: remeabo intro, Plaut. Ep. 5, 1, 55: remeato audacter, id. As. 1, 3, 75: in ludum, Afr. ap. Fest. s. h. v. p. 277 Müll. (Com. Rel. p. 151 Rib.): in patriam, Ov. M. 15, 480: patrias in sedes, Tac. A. 14, 25 fin.: rursum in terga (with cedere), id. ib. 3, 21: ad se (legati), Liv. 9, 16: ex Campaniā, Tac. A. 15, 60; cf. Aegypto, id. ib. 2, 69: eodem remeante nuntio, Liv. 9, 3: navibus remeabat disjecto agmine, Tac. H. 5, 22; cf. Suet. Vit. Plin. fin.: (coturnices) cum ex Italiā trans mare remeant, Varr. R. R. 3, 5, 8: greges nocte remeabant ad stabula, Liv. 24, 3, 5; Pall. 1, 39, 1. —
(b). Poet. and late Lat. with acc.: patrias remeabo inglorius urbes, Verg. A. 11, 793: Euboicos penates, Stat. S. 3, 5, 12: destinatas remeārunt sedes, Amm. 17, 13, 34: castra, App. M. 7 pr.—
b. Of inanimate subjects: cum umore consumpto neque terra ali posset neque remearet aër, would flow back again, * Cic. N. D. 2, 46, 118: (naves) mari remeabant, Tac. A. 12, 17 fin.: remeante flumine, receding, id. H. 1, 86 fin.: bis adfluunt bisque remeant (aquae), Plin. 2, 97, 99, § 212.—
B. In partic., to come back as a victor, return home in triumph (poet.; cf. Cort. ad Luc. 7, 256; Burm. ad Val. Fl. 4, 589): victor ad Argos, Verg. A. 2, 95; cf.: victor domito ab hoste, Ov. M. 15, 569: Scythicis Crassus victor ab oris, Luc. 2, 553: nunc neque te longi remeantem pompa triumphi Excipit, id. 1, 286: triumpho, Stat. Th. 12, 164.—With acc.: vetitos remeare triumphos, to return home to the triumph denied (me), Luc. 7, 256.—
II. Trop., to come back, return: transiit aetas, Quam cito, non segnis stat remeatque dies, Tib. 1, 4, 28.—With acc.: si natura juberet A certis annis aevom remeare peractum, Hor. S. 1, 6, 94.—In discourse: ad ordinem remeabo coeptorum, Amm. 22, 16, 24 al.?*! Lengthened collat. form remānant = remeant (like dănunt = dant, prodīnunt = prodeunt, redīnunt = redeunt): rivos camposque remanant, Enn. Fragm. ap. Fest. p. 282 Müll. (Ann. v. 72 Vahl.).

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinremeō

Proto-Indo-European *mey- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *mey-o- Proto-Italic *mejo- Latin meo Latin remeō From re- + meo.

Quick answers

What does remeō mean in Latin?
remeō, a verb, means “to go back, come back, return”.
What are the principal parts of remeō?
remeō, remeāre, remeāvī, remeātum (first conjugation).
How do you pronounce remeō?
In classical Latin, [ˈrɛ.me.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.me.o].
Where does remeō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin remeō.