LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

redimiō

redimiō (present infinitive redimīre, perfect active redimiī, supine redimītum)
Classical[rɛˈdɪ.mi.oː]Ecclesiastical[reˈdiː.mi.o]

Meaning

  1. to encircle, gird, crown (with a garland)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.redimiōredimiēbamredimiamredimiīredimieramredimierō
2nd sg.redimīsredimiēbāsredimiēsredimiistīredimierāsredimieris
3rd sg.redimitredimiēbatredimietredimiitredimieratredimierit
1st pl.redimīmusredimiēbāmusredimiēmusredimiimusredimierāmusredimierimus
2nd pl.redimītisredimiēbātisredimiētisredimiistisredimierātisredimieritis
3rd pl.redimiuntredimiēbantredimientredimiērunt
redimiēre
redimierantredimierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.redimiamredimīremredimierimredimiissem
2nd sg.redimiāsredimīrēsredimierīsredimiissēs
3rd sg.redimiatredimīretredimieritredimiisset
1st pl.redimiāmusredimīrēmusredimierīmusredimiissēmus
2nd pl.redimiātisredimīrētisredimierītisredimiissētis
3rd pl.redimiantredimīrentredimierintredimiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.redimiorredimiēbarredimiar
2nd sg.redimīris
redimīre
redimiēbāris
redimiēbāre
redimiēris
redimiēre
3rd sg.redimīturredimiēbāturredimiētur
1st pl.redimīmurredimiēbāmurredimiēmur
2nd pl.redimīminīredimiēbāminīredimiēminī
3rd pl.redimiunturredimiēbanturredimientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.redimiarredimīrer
2nd sg.redimiāris
redimiāre
redimīrēris
redimīrēre
3rd sg.redimiāturredimīrētur
1st pl.redimiāmurredimīrēmur
2nd pl.redimiāminīredimīrēminī
3rd pl.redimianturredimīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.redimīredimīre
pres. 2nd pl.redimīteredimīminī
fut. 2nd sg.redimītōredimītor
fut. 3rd sg.redimītōredimītor
fut. 2nd pl.redimītōte—
fut. 3rd pl.redimiuntōredimiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveredimīreredimīrī
perfect infinitiveredimiisseredimītum esse
future infinitiveredimītūrum esseredimītum īrī
present participleredimiēns—
perfect participle—redimītus
redimīta, redimītā, redimītae, redimītam, redimītārum, redimītās, redimītī, redimītōrum, redimītōs
future participleredimītūrus
redimītūra, redimītūrā, redimītūrae, redimītūram, redimītūrārum, redimītūrās, redimītūre, redimītūrī, redimītūrīs, redimītūrō, redimītūrōrum, redimītūrōs, redimītūrum
redimiendus
redimiundus, redimienda, redimiendā, redimiendae, redimiendam, redimiendārum, redimiendās, redimiende, redimiendīs, redimiendōrum, redimiendōs
gerundredimiendī, redimiendō, redimiendumsupineredimītum, redimītū

rĕdĭmĭo, ĭi, ītum, 4 (
I. imperf. redimibat, Verg. A. 10, 538; Aus. Epigr. 94), v. a. etym. dub., to bind round, wreathe round, encircle, gird, crown, etc. (mostly poet.; syn.: cingo, circumdo).
(a). In the verb finit.: caput atque umeros plexis redimire coronis, Lucr. 5, 1399: cui tempora vittā, Verg. A. 10, 538: mitrā capillos, Ov. H. 9, 63: crinem corymbis, Stat. S. 1, 5, 16: chelyn, id. ib. 4, 8, 38: frontem coronā, Mart. 8, 70, 5 al.: sertis redimiri jubebis et rosā? Cic. Tusc. 3, 18, 43: lauro tabellas, Ov. Am. 1, 11, 25; cf.: fastigium aedis tintinnabulis, Suet. Aug. 91: hortum floribus, Col. poët. 10, 286. —Poet.: nec sic innumeros arcu mutante colores Incipiens redimitur hiems, is girt round, environed, Claud. Rapt. Pros. 2, 99.—
(b). In part. perf.: sertis redimiti, Cic. Cat. 2, 5, 10; cf.: redimitus coronis, id. Rep. 4, 5, 10: anguineo redimita capillo Frons, Cat. 64, 193: frons corymbis, Tib. 1, 7, 45: frons regium in morem, Flor. 3, 19, 10; Cic. Rep. 6, 20, 21; cf.: domus floridis corollis, Cat. 63, 66: navigia variarum coronarum genere, Suet. Vit. 10; Plin. 37, 6, 23, § 87; v. Sillig ad h. l.: loca silvis, girt round, surrounded, Cat. 63, 3; cf.: Naxos Aegaeo ponto, Sen. Oedip. 487.— Absol.: missile, the wreathed thyrsus, Stat. Achill. 1, 612: cervix, Claud. Rapt. Pros. 3, 246.— In a poet. construction: redimitus tempora lauro, quercu, mitrā, etc., Tib. 3, 4, 23; Verg. G. 1, 349; Ov. M. 14, 654; 9, 3; id. F. 3, 269; 669; 4, 661; cf.: caput harundine redimitus, Vell. 2, 83, 2 al.

Origins

Uncertain. Perhaps related via PIE to domō (“to tame, subdue”).

Quick answers

What does redimiō mean in Latin?
redimiō, a verb, means “to encircle, gird, crown (with a garland)”.
What are the principal parts of redimiō?
redimiō, redimīre, redimiī, redimītum (fourth conjugation).
How do you pronounce redimiō?
In classical Latin, [rɛˈdɪ.mi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈdiː.mi.o].