noun · neutersecond declension
redimīculum
redimīculum n (genitive redimīculī)
Meaning
- A band, necklace or girdle
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | redimīculum | redimīcula |
| genitive | redimīculī | redimīculōrum |
| dative | redimīculō | redimīculīs |
| accusative | redimīculum | redimīcula |
| ablative | redimīculō | redimīculīs |
| vocative | redimīculum | redimīcula |
rĕdĭmīcŭlum, i (collat. form rĕdĭ-mīcŭla, ae, f., late Lat., Fulg. Serm. 5), n. redimio,
I. a band.
I. Lit.
1. A fillet, necklace, chaplet, frontlet, etc., Cic. Verr. 2, 3, 33, § 76:
habent redimicula mitrae, Verg. A. 9, 616; Ov. M. 10, 265; id. F. 4, 135: qui longa domi redimicula sumunt frontibus, Juv. 2, 84 al.; cf. Fest. p. 273 Müll.: redimicula sunt quibus mitra adligatur, Isid. Orig. 19, 31, 5.— 2. A girdle:
redimiculum est, quod succinctorium sive bracile nominamus, quod descendens per cervicem et a lateribus colli divisum utrarumque alarum sinus ambit atque hinc inde succingit, etc. Hunc vulgo brachilem quasi brachialem dicunt, quamvis nunc non bracchiorum sed renum sit cingulum, Isid. Orig. 19, 33, 5.— *Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
redimīculum ī, ae, n
redimio, a band, fillet, necklace, chaplet, frontlet : haec civibus mulieri in redimiculum praebeat: habent redimicula mitrae, V., O.
Origins
Probably from redimiō (“to garland, encircle”) + -culum (suffix forming instrument nouns). Derivation from amiculum has been suggested, but the unusual nominal prefix and change in vowel length make this less likely.