LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

recordātiō

recordātiō f (genitive recordātiōnis)
Classical[rɛ.kɔrˈdaː.ti.oː]Ecclesiastical[re.korˈdat.t͡si.o]

Meaning

  1. recollection, remembrance, reminiscence

Latīnē defined in Latin in our graded readers

memoria rediēns
recordātiō -ōnis (f) — in Epistulae, ch. 5

Declension

declension
formsingularplural
nominativerecordātiōrecordātiōnēs
genitiverecordātiōnisrecordātiōnum
dativerecordātiōnīrecordātiōnibus
accusativerecordātiōnemrecordātiōnēs
ablativerecordātiōnerecordātiōnibus
vocativerecordātiōrecordātiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

memoria et recordatio
vivid recollection.

rĕcordātĭo, ōnis, f. id.,
I. a recalling to mind, recollection, remembrance, recordation (class.; esp. freq. in Cic. in sing. and plur.).
(a). With gen.: quorum memoria et recordatio jucunda sane fuit, Cic. Brut. 2, 9; so, coupled with memoria, id. Lael. 27, 104; id. de Or. 1, 53, 228; id. Prov. Cons. 18, 43; cf.: quam (memoriam) quidem Plato recordationem esse vult vitae superioris, id. Tusc. 1, 24, 57 (v. recordor init.): veteris memoriae recordatio, the recollection of an old circumstance, id. de Or. 1, 2, 4; so, praeteritae memoriae, id. Q. Fr. 2, 2, 1; cf. Quint. 11, 2, 43: habet praeteriti doloris secura recordatio delectationem, Cic. Fam. 5, 12, 14; cf. id. Brut. 76, 266: multorum benefactorum recordatio jucundissima est, id. Sen. 3, 9: recordatio impudicitiae et stuprorum suorum, id. Phil. 3, 6, 15; cf.: scelerum suorum, Cic. Verr. 2, 4, 50, § 110 Zumpt and Halm N. cr.: nostrae amicitiae, id. Lael. 4, 15: suavis, id. Att. 6, 1, 22. — With subj.-clause: subiit recordatio egisse me juvenem aeque in quadruplici, Plin. Ep. 4, 24, 1.—In the plur.: das mihi jucundas recordationes conscientiae nostrae rerumque earum, quas gessimus, Cic. Fam. 5, 13, 4; Gell. 17, 2, 1.—
(b). Absol.: stulti malorum memoriā torquentur, sapientes bona praeterita gratā recordatione renovata delectant, etc., Cic. Fin. 1, 17, 57; cf.: acerba recordatio, id. de Or. 3, 1, 1: subit recordatio: quot dies quam frigidis rebus absumpsi? Plin. Ep. 1, 9, 3.—Plur.: recordationes fugio, quae quasi morte quādam dolorem efficiunt, Cic. Att. 12, 18, 1; Tac. A. 4, 38.

Origins

From recordārī, recordor (“to recall, recollect, remember; to think over, be mindful”) + -tiō, from re (“back, again”) + cor (“heart, soul, mind”).

Quick answers

What does recordātiō mean in Latin?
recordātiō, a noun, means “recollection, remembrance, reminiscence”.
What is the genitive of recordātiō?
The genitive singular is recordātiōnis. recordātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce recordātiō?
In classical Latin, [rɛ.kɔrˈdaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.korˈdat.t͡si.o].