verbfirst conjugation
quitō
quitō (present infinitive quitāre, perfect active quitāvī, supine quitātum)
Classical[ˈkʷɪ.toː]Ecclesiastical[ˈkʷiː.to]
Meaning
- Medieval Latinto release from an obligation
- Medieval Latinto give up one's claim to
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | quitō | quitābam | quitābō | quitāvī | quitāveram | quitāverō |
| 2nd sg. | quitās | quitābās | quitābis | quitāvistī | quitāverās | quitāveris |
| 3rd sg. | quitat | quitābat | quitābit | quitāvit | quitāverat | quitāverit |
| 1st pl. | quitāmus | quitābāmus | quitābimus | quitāvimus | quitāverāmus | quitāverimus |
| 2nd pl. | quitātis | quitābātis | quitābitis | quitāvistis | quitāverātis | quitāveritis |
| 3rd pl. | quitant | quitābant | quitābunt | quitāvērunt quitāvēre | quitāverant | quitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | quitem | quitārem | quitāverim | quitāvissem |
| 2nd sg. | quitēs | quitārēs | quitāverīs | quitāvissēs |
| 3rd sg. | quitet | quitāret | quitāverit | quitāvisset |
| 1st pl. | quitēmus | quitārēmus | quitāverīmus | quitāvissēmus |
| 2nd pl. | quitētis | quitārētis | quitāverītis | quitāvissētis |
| 3rd pl. | quitent | quitārent | quitāverint | quitāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | quitor | quitābar | quitābor |
| 2nd sg. | quitāris quitāre | quitābāris quitābāre | quitāberis quitābere |
| 3rd sg. | quitātur | quitābātur | quitābitur |
| 1st pl. | quitāmur | quitābāmur | quitābimur |
| 2nd pl. | quitāminī | quitābāminī | quitābiminī |
| 3rd pl. | quitantur | quitābantur | quitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | quiter | quitārer |
| 2nd sg. | quitēris quitēre | quitārēris quitārēre |
| 3rd sg. | quitētur | quitārētur |
| 1st pl. | quitēmur | quitārēmur |
| 2nd pl. | quitēminī | quitārēminī |
| 3rd pl. | quitentur | quitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | quitā | quitāre |
| pres. 2nd pl. | quitāte | quitāminī |
| fut. 2nd sg. | quitātō | quitātor |
| fut. 3rd sg. | quitātō | quitātor |
| fut. 2nd pl. | quitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | quitantō | quitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | quitāre | quitārī |
| perfect infinitive | quitāvisse | quitātum esse |
| future infinitive | quitātūrum esse | quitātum īrī |
| present participle | quitāns | — |
| perfect participle | — | quitātus |
| future participle | quitātūrus | quitandus |
gerundquitandī, quitandō, quitandumsupinequitātum, quitātū
Origins
- Proto-Indo-European*kʷyeh₁-
- Proto-Indo-European*kʷyéh₁tis
- Proto-Italic*kʷjētis
- Latinquitō
Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin quiēscō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Medieval Latin quiētusder. Old French quitterbor. Latin quitō Borrowed from Old French quitter.