LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

pūtidus

pūtidus (feminine pūtida, neuter pūtidum, comparative pūtidior, superlative pūtidissimus, adverb pūtidē)
Classical[ˈpuː.tɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈpuː.ti.dus]

Meaning

  1. adjectiveliterallyfestering, infected, purulent, suppurating
  2. adjectiveliterallystinking, reeking, foul, mephitic
  3. adjectivederogatoryold, half-rotten, withered, decrepit
  4. adjectivederogatoryaddled, worn-out
  5. adjectiveusuallytiresome, wearisome, objectionable, vexatious, offensive, disagreeable, disgusting
  6. adjectiveusuallyunnatural, affected, stilted, pedantic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepūtiduspūtidapūtidum
genitivepūtidīpūtidaepūtidī
dativepūtidōpūtidaepūtidō
accusativepūtidumpūtidampūtidum
ablativepūtidōpūtidāpūtidō
vocativepūtidepūtidapūtidum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepūtidīpūtidaepūtida
genitivepūtidōrumpūtidārumpūtidōrum
dativepūtidīspūtidīspūtidīs
accusativepūtidōspūtidāspūtida
ablativepūtidīspūtidīspūtidīs
vocativepūtidīpūtidaepūtida

pūtĭdus, a, um, adj. puteo,
I. rotten, decaying, stinking, fetid (syn. foetidus).
I. Lit.: caro, Cic. Pis. 9, 19: aper, Mart. 3, 50, 8: fungus, Plaut. Bacch. 4, 7, 23: frons, Cato ap. Plin. 17, 9, 6, § 55: uvae, Varr. ap. Non. 152, 23: vinum, Plaut. Trin. 2, 4, 125: putidae naves et sentinosae, Cato ap. Non. 152, 25: navis, Caecil. ib. 152, 26: paries pictus, Afran. ib. 152, 28.—
II. Transf.
A. In contemptuous lang., of old, half-rotten, withered persons: homo putide, Plaut. Bacch. 5, 2, 44: moecha, Cat. 43, 11; so, femina, Hor. Epod. 8, 1.—Comp.: putidius cerebrum, more withered, rotten, addled, Hor. S. 2, 3, 75.—
B. Of style, unnatural, disagreeable, affected, disgusting: cum etiam Demosthenes exagitetur ut putidus, Cic. Or. 8, 27: molesta et putida videri, id. de Or. 3, 13, 51: litterae neque expressae neque oppressae, ne aut obscurum esset aut putidum, id. Off. 1, 37, 133: vereor, ne putidum sit scribere ad te, quam sim occupatus, id. Att. 1, 14, 1.—Sup.: jactatio putidissima, Petr. 73.—Hence, adv.: pūtĭdē, disgustingly, disagreeably, affectedly: dicere, Cic. Brut. 82, 284: loqui, Sen. Ep. 75, 1.—Comp.: nolo exprimi litteras putidius, nolo obscurari neglegentius, too precisely, Cic. de Or. 3, 11, 41.

Origins

From pūteō (“to stink”, “to be rotten or putrid”) + -idus (“tending to”, suffix forming adjectives).

Descendants
  • Catalanpúdol
  • Catalanpuda
  • Catalanpútid
  • Italianputido
  • Old Spanishpudio

Quick answers

What does pūtidus mean in Latin?
pūtidus, a adjective, means “old, half-rotten, withered, decrepit; tiresome, wearisome, objectionable, vexatious, offensive, disagreeable, disgusting”.
How do you pronounce pūtidus?
In classical Latin, [ˈpuː.tɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpuː.ti.dus].