LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

procus

procus m (genitive procī)
Classical[ˈprɔ.kʊs]Ecclesiastical[ˈprɔː.kus]

Meaning

  1. masculinewooer, suitor
    [...] Rūrsusne procōs inrīsa priōrēs / experiar, Nomadumque petam cōnūbia supplex, / quōs ego sim totiēns iam dēdignāta marītōs?“Should I be laughed at for trying those former suitors yet again, and plead a Numidian marriage [as a humble] suppliant to those whom I have disdained now many times before [as prospective] husbands?”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.534–536

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī fēminam in mātrimōnium petit
procus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 10, 18, 21
quī in mātrimōnium petit
procus -ī (m) — in Aeneis, ch. 17

Declension

declension
formsingularplural
nominativeprocusprocī
genitiveprocīprocōrum
dativeprocōprocīs
accusativeprocumprocōs
ablativeprocōprocīs
vocativeproceprocī

prŏcus, i, v. procer
I. init.
prŏcus, i (
I. gen. plur. procūm, Cic. Or. 46, 156), m.
I. A wooer, suitor: proci dicuntur, qui poscunt aliquam in matrimonium, Graece μνηστῆρες. Est enim procare poscere, etc., Fest. p. 249 Müll.: me natam nulli veterum sociare procorum Fas erat, Verg. A. 12, 27: Penelope difficilis procis, Hor. C. 3, 10, 11: apotheca procis intacta est, id. S. 2, 5, 7; 78; Ov. M. 4, 794; 9, 10; 14, 670: proci loripedes, said of slow people, Plaut. Poen. 3, 1, 7.—*
II. Trop., of canvassers, a suitor: impudentes proci, Cic. Brut. 96, 330.

Origins

From Proto-Italic *prokos, from Proto-Indo-European *preḱ- (“to ask, woo”).

Descendants
  • Italianproco
  • Portugueseproco

Quick answers

What does procus mean in Latin?
procus, a noun, means “wooer, suitor”.
What is the genitive of procus?
The genitive singular is procī. procus is masculine, second declension.
How do you pronounce procus?
In classical Latin, [ˈprɔ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɔː.kus].