noun · masculinesecond declension
procus
procus m (genitive procī)
Classical[ˈprɔ.kʊs]Ecclesiastical[ˈprɔː.kus]
Meaning
- masculinewooer, suitor
[...] Rūrsusne procōs inrīsa priōrēs / experiar, Nomadumque petam cōnūbia supplex, / quōs ego sim totiēns iam dēdignāta marītōs?
“Should I be laughed at for trying those former suitors yet again, and plead a Numidian marriage [as a humble] suppliant to those whom I have disdained now many times before [as prospective] husbands?”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.534–536
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī fēminam in mātrimōnium petitprocus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 10, 18, 21
quī in mātrimōnium petitprocus -ī (m) — in Aeneis, ch. 17
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | procus | procī |
| genitive | procī | procōrum |
| dative | procō | procīs |
| accusative | procum | procōs |
| ablative | procō | procīs |
| vocative | proce | procī |
prŏcus, i, v. procer
I. init.
prŏcus, i (
I. A wooer, suitor: proci dicuntur, qui poscunt aliquam in matrimonium, Graece μνηστῆρες. Est enim procare poscere, etc., Fest. p. 249 Müll.:
me natam nulli veterum sociare procorum Fas erat, Verg. A. 12, 27: Penelope difficilis procis, Hor. C. 3, 10, 11: apotheca procis intacta est, id. S. 2, 5, 7; 78; Ov. M. 4, 794; 9, 10; 14, 670: proci loripedes, said of slow people, Plaut. Poen. 3, 1, 7.—* Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
procus ī (gen plur. procūm, C.), m
PREC-, a wooer, suitor : natam nulli veterum sociare procorum, V.: Penelope difficilis procis, H.: forma Multorum fuit spes procorum Illa, O.: impudentes proci, i. e. shameless canvassers .
Origins
From Proto-Italic *prokos, from Proto-Indo-European *preḱ- (“to ask, woo”).
Descendants
- Italianproco
- Portugueseproco