noun · masculinesecond declension
Proconnēsius1
Proconnēsius m sg (genitive Proconnēsiī or Proconnēsī, feminine Proconnēsia)
Classical[prɔ.kɔnˈneː.si.ʊs]Ecclesiastical[pro.konˈnɛː.s̬i.us]
Meaning
- Proconnesian (native or inhabitant of Proconnesus)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Proconnēsius | Proconnēsiī |
| genitive | Proconnēsiī Proconnēsī | Proconnēsiōrum |
| dative | Proconnēsiō | Proconnēsiīs |
| accusative | Proconnēsium | Proconnēsiōs |
| ablative | Proconnēsiō | Proconnēsiīs |
| vocative | Proconnēsī | Proconnēsiī |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Προκοννήσιος (Prokonnḗsios). By surface analysis, Proconnēsus + -ius.
Descendants
- EnglishProconnesian
- Frenchproconnésien
- FrenchProconnésien
- Italianproconnesio