LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

prīmigenius

prīmigenius (feminine prīmigenia, neuter prīmigenium)
Classical[priː.mɪˈɡɛ.ni.ʊs]Ecclesiastical[pri.miˈd͡ʒɛː.ni.us]

Meaning

  1. adjectiveoriginal, primitive
  2. adjectivefirstborn

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeprīmigeniusprīmigeniaprīmigenium
genitiveprīmigeniīprīmigeniaeprīmigeniī
dativeprīmigeniōprīmigeniaeprīmigeniō
accusativeprīmigeniumprīmigeniamprīmigenium
ablativeprīmigeniōprīmigeniāprīmigeniō
vocativeprīmigenieprīmigeniaprīmigenium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeprīmigeniīprīmigeniaeprīmigenia
genitiveprīmigeniōrumprīmigeniārumprīmigeniōrum
dativeprīmigeniīsprīmigeniīsprīmigeniīs
accusativeprīmigeniōsprīmigeniāsprīmigenia
ablativeprīmigeniīsprīmigeniīsprīmigeniīs
vocativeprīmigeniīprīmigeniaeprīmigenia

prīmĭgĕnĭus, a, um, adj. primusgeno, gigno.
I. First of all, first of its kind, original, primitive (ante- and post-class.): pecuaria, Varr. R. R. 2, 2: semina, id. ib. 1, 40: seminis fontes, Amm. 14, 6, 17: verba, radical words, primitives, Varr. L. L. 6, § 36 Müll.: primigenius sulcus dicitur, qui in condendā novā urbe tauro et vaccā designationis causā imprimitur, Paul. ex Fest. p. 236 Müll.—
II. Subst.
A. prīmĭgĕnĭa, ōrum, n., the first principle or nature: rerum, Amm. 26, 10, 16.—
B. Prīmĭgĕ-nĭi, ōrum, m., an epithet of the Phrygians, who claimed to be the first men, App. M. 11, p. 259, 7.—
C. Prīmĭgĕnĭa, ae, f., an epithet of Fortuna, as the attendant of her favorite from birth, Cic. Leg. 2, 11, 28; Liv. 29, 36, 8; 34, 53, 5.

Origins

From primus (“first”) + genus (“birth, origin”) + -ius.

Descendants
  • Italianprimigenio
  • Spanishprimigenio

Quick answers

What does prīmigenius mean in Latin?
prīmigenius, a adjective, means “original, primitive; firstborn”.
How do you pronounce prīmigenius?
In classical Latin, [priː.mɪˈɡɛ.ni.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [pri.miˈd͡ʒɛː.ni.us].