noun · masculinefourth declension
prīmātus
prīmātus m (genitive prīmātūs)
Classical[priːˈmaː.tʊs]Ecclesiastical[priˈmaː.tus]
Meaning
- primacy, supremacy
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prīmātus | prīmātūs |
| genitive | prīmātūs | prīmātuum |
| dative | prīmātuī | prīmātibus |
| accusative | prīmātum | prīmātūs |
| ablative | prīmātū | prīmātibus |
| vocative | prīmātus | prīmātūs |
prīmātus, ūs, m. primas,
I. the first place or rank, preference, pre-eminence, primacy (ante-class. and in post-Aug. prose):
alii dant primatum bonis pratis, Varr. R. R. 1, 7, 10: primatum obtinere apud regem, Plin. 24, 17, 102, § 165: donare aliquem primatu, id. 8, 5, 5, § 12; 13, 12, 24, § 79 (opp. secundatus).Origins
From prīmus + -ātus.
Descendants
- GermanPrimat
- Ukrainianприма́тfrom German Primat
- Georgianპრიმატი
- Polishprymat
- Russianпримат