proper noun · masculinethird declension
Posīdōn
Posīdōn m sg (genitive Posīdōnis)
Classical[pɔˈsiː.doːn]Ecclesiastical[poˈs̬iː.don]
Meaning
- GreekNew LatinPoseidon
Atque ex descriptione Prokeschii templum Posidonis Theraei in promontorio supparem situm habuit in speluncâ; cuius in petrae fragminibus nomina insculpta sunt innumerabilia.
1840, Johannes Franz, Elementa epigraphices Graecae, →OCLC, page 54:[…]injuria autem Droysenius verba γαιήοχε κυανοχαῖτα, quae omnino non significant premit, cum ne tunc quidem condicio rerum talis fuerit, ut Aegyptii ipsi Antigonum Posidonem appellaverint.
1890, Johannes Teufer, De Homero in apophthegmatis usurpato, →OCLC, page 11:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Posīdōn | — |
| genitive | Posīdōnis | — |
| dative | Posīdōnī | — |
| accusative | Posīdōnem | — |
| ablative | Posīdōne | — |
| vocative | Posīdōn | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Ποσειδῶν (Poseidôn).