LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no supine stem

pluō

pluō (present infinitive pluere, perfect active pluī or plūvī)
Classical[ˈpɫu.oː]Ecclesiastical[ˈpluː.o]

Meaning

  1. alternativetransitivealternative form of pluit (“to rain”)
    Sanguinem pluisse senatui nuntiatum est, Atratum etiam fluvium fluxisse sanguine, deorum sudasse simulacra.It was reported to the senate that blood had rained down, that even the river Atratus had overflowed with blood, and that the statues of the gods had given off sweat.44 BCE, Cicero, De Divinatione, section 2.58:
    En pluam cras hac ipsa hora grandinem multam nimis, qualis non fuit in Aegypto a die qua fundata est, usque in praesens tempus.Late 4th century, Jerome [et al.], transl., edited by Roger Gryson, Biblia Sacra: Iuxta Vulgatam Versionem (Vulgate), 5th edition, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, published 2007, →ISBN, Exodus 9:18:
  2. intransitiveto cause it to rain
    Adhuc enim, et post dies septem ego pluam super terram quadraginta diebus et quadraginta noctibus: et delebo omnem substantiam, quam feci, de superficie terrae.Late 4th century, Jerome [et al.], transl., edited by Roger Gryson, Biblia Sacra: Iuxta Vulgatam Versionem (Vulgate), 5th edition, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, published 2007, →ISBN, Genesis 7:4:

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.pluōpluēbampluampluī
plūvī
plueram
plūveram
pluerō
plūverō
2nd sg.pluispluēbāspluēspluistī
plūvistī
pluerās
plūverās
plueris
plūveris
3rd sg.pluitpluēbatpluetpluit
plūvit
pluerat
plūverat
pluerit
plūverit
1st pl.pluimuspluēbāmuspluēmuspluimus
plūvimus
pluerāmus
plūverāmus
pluerimus
plūverimus
2nd pl.pluitispluēbātispluētispluistis
plūvistis
pluerātis
plūverātis
plueritis
plūveritis
3rd pl.pluuntpluēbantpluentpluērunt
pluēre, plūvērunt, plūvēre
pluerant
plūverant
pluerint
plūverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.pluampluerempluerim
plūverim
pluissem
plūvissem
2nd sg.pluāspluerēspluerīs
plūverīs
pluissēs
plūvissēs
3rd sg.pluatplueretpluerit
plūverit
pluisset
plūvisset
1st pl.pluāmuspluerēmuspluerīmus
plūverīmus
pluissēmus
plūvissēmus
2nd pl.pluātispluerētispluerītis
plūverītis
pluissētis
plūvissētis
3rd pl.pluantpluerentpluerint
plūverint
pluissent
plūvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.plue—
pres. 2nd pl.pluite—
fut. 2nd sg.pluitō—
fut. 3rd sg.pluitō—
fut. 2nd pl.pluitōte—
fut. 3rd pl.pluuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepluere—
perfect infinitivepluisse
plūvisse
—
present participlepluēns—
gerundpluendī, pluendō, pluendum

plŭo, plui (or plūvi in Plaut. and Liv.; cf. Prisc. p. 881 P.; Varr. L. L. 9, § 104 Müll.), 3, v. n., usu.
I. impers. (ante-class. and late Lat. also pers.; v. infra) [root plu-, to swim; Gr. πλύνω, to wash; cf.: πλέω, πλεύσω, to sail; cf. ploro], to rain; constr. absol., or with abl. or acc.
I. Lit.: pluet credo hercle hodie, Plaut. Curc. 1, 2, 42: ut multum pluverat, id. Men. prol. 63: has Graeci stellas Hyadas vocitare suerunt, a pluendo: ὕειν enim est pluere, Cic. N. D. 2, 43, 111: aqua, quae pluendo crevisset, by the rain, id. Top. 9, 38: quoties pluit, Juv. 7, 179: urceatim plovebat (vulg. for pluebat), Petr. 44, 18.—With acc.: sanguinem pluisse senatui nuntiatum est, Cic. Div. 2, 27, 58 (Klotz, sanguinem): lapides, Liv. 28, 27, 16: terram, id. 10, 33, 8; Vulg. Exod. 9, 23; 16, 4; id. Psa. 10, 7.—With abl.: lacte pluisse, rained milk, Liv. 27, 11: lapidibus, id. 35, 9; 21, 62, 5: lacte, sanguine, carne, Plin. 2, 56, 57, § 147.—Pass.: quā pluitur et ningitur, App. Flor. p. 340, 39.—Personally: saxis ferunt pluisse caelum, Mart. Cap. 6, § 642: effigies quae pluit, which rained, came down in rain, Plin. 2, 55, 57, § 147. —
II. Transf., of other things, to rain (poet.): nec de concussā tantum pluit ilice glandis, Verg. G. 4, 81: stridentia fundae saxa pluunt, Stat. Th. 8, 416: jam bellaria adorea pluebant, id. S. 1, 6, 10.

Quick answers

What does pluō mean in Latin?
pluō, a verb, means “alternative form of pluit (“to rain”); to cause it to rain”.
What are the principal parts of pluō?
pluō, pluere, pluī (third conjugation, no supine stem).
How do you pronounce pluō?
In classical Latin, [ˈpɫu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpluː.o].