LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Plancus1

Plancus m sg (genitive Plancī)
Classical[ˈpɫaŋ.kʊs]Ecclesiastical[ˈplaŋ.kus]

Meaning

  1. masculinesingulara cognomen used by the gens Munatia
    Lucius Munatius Plancus

Declension

declension
formsingularplural
nominativePlancus—
genitivePlancī—
dativePlancō—
accusativePlancum—
ablativePlancō—
vocativePlance—

plancus, i, m., = πλάγκος,
I. a kind of eagle, Plin. 10, 3, 3, § 7.
Plancus, i, m. (flat-footed),
I. a Roman surname: plancae tabulae planae, ob quam causam et planci appellantur qui supra modum pedibus plani sunt, Paul. ex Fest. p. 231 Müll.: vola homini tantum, exceptis quibusdam: namque et hinc cognomina inventa Planci, Plauti, Scauri, Pansae, Plin. 11, 45, 105, § 254: plancus, πλατύπους, Gloss. Cyrill.: στεγανόποδες, planci, Gloss. Gr. Lat. So, Munatius Plancus, v. Munatius.—Hence,
II. Plancĭānus, a, um, adj., Plancian: Diana, who had a shrine in the house of the Planci, Viscont. Mus. Pio Clem. 2, p. 21 Mediol.

Origins

From plancus (“flat-footed”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

adjectivefirst/second-declension adjective
plancus2
plancus (feminine planca, neuter plancum)
Classical[ˈpɫaŋ.kʊs]Ecclesiastical[ˈplaŋ.kus]

Meaning

  1. adjectiveflat-footed

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeplancusplancaplancum
genitiveplancīplancaeplancī
dativeplancōplancaeplancō
accusativeplancumplancamplancum
ablativeplancōplancāplancō
vocativeplanceplancaplancum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeplancīplancaeplanca
genitiveplancōrumplancārumplancōrum
dativeplancīsplancīsplancīs
accusativeplancōsplancāsplanca
ablativeplancīsplancīsplancīs
vocativeplancīplancaeplanca

Origins

From Proto-Indo-European *pleh₂- (“wide and flat”), like Ancient Greek πλάξ (pláx, “flat, plain”) and Latin plānus (“flat”).

Quick answers

What does Plancus mean in Latin?
Plancus, a proper noun, means “a cognomen used by the gens Munatia”.
What is the genitive of Plancus?
The genitive singular is Plancī. Plancus is masculine, second declension.
How do you pronounce Plancus?
In classical Latin, [ˈpɫaŋ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈplaŋ.kus].