proper noun · masculinefirst declension
Pīsīda
Pīsīda m (genitive Pīsīdae)
Classical[piːˈsiː.da]Ecclesiastical[piˈs̬iː.da]
Meaning
- A Pisidian (inhabitant of Pisidia)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Pīsīda | Pīsīdae |
| genitive | Pīsīdae | Pīsīdārum |
| dative | Pīsīdae | Pīsīdīs |
| accusative | Pīsīdam | Pīsīdās |
| ablative | Pīsīdā | Pīsīdīs |
| vocative | Pīsīda | Pīsīdae |
Pī^sī^da, ae, m.,
I. a Pisidian; usually Pī^sī^dae, ārum (old orthog. Peisidae, Plebis. Therm.), m., = Πισίδαι, Pisidians, a people of Taurus, in Asia Minor, bordering on the Phrygians, Mel. 1, 2, 5; Cic. Leg. 2, 13, 33; id. Div. 1, 1, 2; 1, 15, 25; 1, 41, 92; id. Att. 6, 5, 3; Liv. 35, 13; Claud. in Eutr. 2, 241.—In sing., Cic. Div. 1, 47, 105.—Collect.:
Pisida ferox, Avien. Perieg. 1023.— Hence, A. Pī^sī^dĭa, ae, f., = Πισιδία, the country of the Pisidians, Pisidia, Liv. 37, 54 and 56.—
B. Pī^sī^dĭcus, a, um, adj., Pisidian:
iris, Plin. 21, 7, 19, § 42.Origins
From Ancient Greek; compare Πισίδης (Pisídēs).