LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

piscor

piscor (present infinitive piscārī, perfect active piscātus sum)
Classical[ˈpɪs.kɔr]Ecclesiastical[ˈpis.kor]

Meaning

  1. deponentto fish

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.piscorpiscābarpiscābor———
2nd sg.piscāris
piscāre
piscābāris
piscābāre
piscāberis
piscābere
———
3rd sg.piscāturpiscābāturpiscābitur———
1st pl.piscāmurpiscābāmurpiscābimur———
2nd pl.piscāminīpiscābāminīpiscābiminī———
3rd pl.piscanturpiscābanturpiscābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.piscerpiscārer——
2nd sg.piscēris
piscēre
piscārēris
piscārēre
——
3rd sg.piscēturpiscārētur——
1st pl.piscēmurpiscārēmur——
2nd pl.piscēminīpiscārēminī——
3rd pl.piscenturpiscārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.piscāre—
pres. 2nd pl.piscāminī—
fut. 2nd sg.piscātor—
fut. 3rd sg.piscātor—
fut. 3rd pl.piscantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepiscārī—
perfect infinitivepiscātum esse—
future infinitivepiscātūrum esse—
present participlepiscāns—
perfect participlepiscātus
piscāta, piscātā, piscātae, piscātam, piscātārum, piscātās, piscāte, piscātī, piscātīs, piscātō, piscātōrum, piscātōs
—
future participlepiscātūrus
piscātūra, piscātūrā, piscātūrae, piscātūram, piscātūrārum, piscātūrās, piscātūre, piscātūrī, piscātūrīs, piscātūrō, piscātūrōrum, piscātūrōs, piscātūrum
piscandus
piscanda, piscandā, piscandae, piscandam, piscandārum, piscandās, piscande, piscandīs, piscandōrum, piscandōs
gerundpiscandī, piscandō, piscandumsupinepiscātum, piscātū

piscor, ātus, 1,
I. v. dep. n. [piscis], to fish: ut ante suos hortulos piscarentur, Cic. Off. 3, 14, 58: piscemur, venemur, Hor. Ep. 1, 6, 57: animi laxandi causā piscabatur hamo, Suet. Aug. 83: piscatus est rete aurato, id. Ner. 30: retia in piscando durantia, Plin. 19, 1, 2, § 15: vado piscari, Vulg. Johan. 21, 3.—Prov.: piscari in aëre, to give one's self useless trouble, to labor in vain, Plaut. As. 1, 1, 86: piscari aureo hamo, to risk more than the game is worth: minima commoda non minimo sectantis discrimine similes aiebat esse aureo hamo piscantibus, cujus abrupti damnum nullā capturā pensari potest, Suet. Aug. 25 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*péysks
  2. Proto-Italic*piskis
  3. Latinpiscor

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin piscor From pisc- (“fish”, noun) + -or (deponent verb-forming suffix).

Insular Romance
  • Sardinianpiscae
  • Sardinianpiscai
  • Sardinianpiscare
Gallo-Romance
  • Catalanpescar
  • Occitanpescar
  • Frenchpêcherfrom Old French peschier
Ibero-Romance
  • Portuguesepescarfrom Old Galician-Portuguese pescar
  • Spanishpescar
  • Aragonesepescar
  • Asturianpescar
  • Extremaduranpescal
  • Leonesepescare
  • Galicianpescarfrom Old Galician-Portuguese pescar
Italo-Romance
  • Italianpescare
  • Sassaresepischàfrom Corsican piscà
  • Sassaresepiscàfrom Corsican piscà
  • Sicilianpiscarifrom Corsican piscà
North Italian
  • Ligurianpescâ
  • Piedmontesepësché
  • Friulianpescjâ
  • Istriotpascà
  • Romanshpestgar
  • Romanshpescar
  • Romanshpastgear
  • Venetanpescar

Quick answers

What does piscor mean in Latin?
piscor, a verb, means “to fish”.
What are the principal parts of piscor?
piscor, piscārī, piscātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce piscor?
In classical Latin, [ˈpɪs.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpis.kor].
Where does piscor come from?
Proto-Indo-European *péysks → Proto-Italic *piskis → Latin piscor.