LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

pinnāculum

pinnāculum n (genitive pinnāculī)
Classical[pɪnˈnaː.kʊ.ɫũː]Ecclesiastical[pinˈnaː.ku.lum]

Meaning

  1. Late Latina peak, pinnacle
    Itaque requirenda tempora praedicta et futurae nativitatis Christi et passionis eius et exterminii civitatis Hierusalem id est vastationis eius. Dicit enim Daniel et civitatem sanctam et sanctum exterminari cum duce venturo et destrui pinnaculum usque ad interitum.c. 160 CE – c. 225 CE, Tertullianus, Adversus Iudaeos 8.1

Declension

declension
formsingularplural
nominativepinnāculumpinnācula
genitivepinnāculīpinnāculōrum
dativepinnāculōpinnāculīs
accusativepinnāculumpinnācula
ablativepinnāculōpinnāculīs
vocativepinnāculumpinnācula

pinnācŭlum, i, n. 1. pinna,
I. a peak, pinnacle of a building (late Lat.), Tert. adv. Jud. 8; Vulg. Matt. 4, 5.

Origins

From pinna (“plume, wing; parapet”). Pinnāculum appears in the Vulgate as a calque of Ancient Greek πτερύγιον (pterúgion, “pinnacle”), diminutive of πτέρυξ (ptérux, “wing”) (alternative translations of the Greek include fastīgium and pinna itself). Therefore, the end of the word appears to be the neuter form of the Latin diminutive suffix -culus. However, pinnāculum is not a regularly formed diminutive: there is an irregular change of gender from the feminine base and an unexpected -ā- between the base and the suffix. The form may have been influenced by that of nouns ending in -āculum that were derived from the instrument noun suffix -culum: the Oxford English Dictionary suggests that the form pinnāculum was possibly based on analogy with prōpugnāculum (“bulwark, rampart”), from prōpugnō + -culum.

Descendants
  • Englishpinnacle
  • Frenchpinacle
  • Italianpennacchio
  • Frenchpanachefrom Italian pennacchio
  • Englishpanachefrom Italian pennacchio
  • Italianpanachefrom Italian pennacchio
  • Romanianpanașfrom Italian pennacchio
  • Portuguesepenachofrom Italian pennacchio
  • Spanishpenachofrom Italian pennacchio
  • Italianpinnacolo

Quick answers

What does pinnāculum mean in Latin?
pinnāculum, a noun, means “a peak, pinnacle”.
What is the genitive of pinnāculum?
The genitive singular is pinnāculī. pinnāculum is neuter, second declension.
How do you pronounce pinnāculum?
In classical Latin, [pɪnˈnaː.kʊ.ɫũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [pinˈnaː.ku.lum].