noun · masculinesecond declension
Phōcaeus1
Phōcaeus m sg (genitive Phōcaeī)
Classical[pʰoːˈkae̯.ʊs]Ecclesiastical[foˈt͡ʃɛː.us]
Meaning
- Phocian
- Phocaean
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Phōcaeus | Phōcaeī |
| genitive | Phōcaeī | Phōcaeōrum |
| dative | Phōcaeō | Phōcaeīs |
| accusative | Phōcaeum | Phōcaeōs |
| ablative | Phōcaeō | Phōcaeīs |
| vocative | Phōcaee | Phōcaeī |
Origins
- Ancient Greek Φωκίς(Phōkís)
- Ancient Greek -α-(-a-)
- LatinPhōcaeus
Proto-Indo-European *-yósder. Ancient Greek -ῐος (-ĭos) Ancient Greek -αῖος (-aîos) Ancient Greek Φωκαῖος (Phōkaîos)bor. Latin Phōcaeus Borrowed from Ancient Greek Φωκαῖος (Phōkaîos).
Descendants
- Catalanfoceu
- EnglishPhocaean
- EnglishPhocean
- Frenchphocéen
- FrenchPhocéen
- Italianfoceo
- Occitanfocèu
- Portuguesefoceu
- Spanishfoceo