noun · masculinesecond declension
Pharī̆saeus1
Pharī̆saeus m (genitive Pharī̆saeī)
Classical[pʰa.riːˈsae̯.ʊs]Ecclesiastical[fa.riˈs̬ɛː.us]
Meaning
- in plurala Pharisee (a member of the Jewish sect of that name)
- EcclesiasticalLatinthe Pharisees
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Pharī̆saeus | Pharī̆saeī |
| genitive | Pharī̆saeī | Pharī̆saeōrum |
| dative | Pharī̆saeō | Pharī̆saeīs |
| accusative | Pharī̆saeum | Pharī̆saeōs |
| ablative | Pharī̆saeō | Pharī̆saeīs |
| vocative | Pharī̆saee | Pharī̆saeī |
Phărĭsaeus, i, m., = Φαρισαῖος,
I. a Pharisee, a member of the Jewish sect of that name, usually in plur.: Phărĭsaei (Pharīsaei, Juvenc. 2, 574), ōrum, m., = Φαρισαῖοι, the Pharisees, a Jewish sect (eccl. Lat.), Tert. Praescr. 45; Isid. 7, 6, 40; Juvenc. 3, 221; Vulg. Marc. 2, 16 et saep.— Sing.:
secundum legem Pharisaeus, Vulg. Phil. 3, 5.—Hence, A. Phărĭsaeus, a, um, adj., = Φαρισαῖος, Pharisœan:
convivia, Sedul. 4, 66; Tert. adv. Marc. 5, 20.— B. Phărĭsăĭcus, a, um, adj., = Φαρισαικός, Pharisaic: sepulcra, Hier. adv. Vigil. n. 9.
Origins
Borrowed from Koine Greek Φᾰρῑσαῖος (Phărīsaîos, “Pharisee”).
Elsewhere
- EnglishPharisee
- Frenchpharisien
- GermanPharisäer
- Italianfariseo
- Portuguesefariseu
- Romanianfariseu
- Spanishfariseo
- Greenlandicfarisiiarifrom Danish farisæer
- Dutchfarizeeër
- Faroesefariseari
Old Francoprovençal
- Franco-Provençalphariséo