noun · neutersecond declension
phaenomenon
phaenomenon n (genitive phaenomenī)
Classical[pʰae̯ˈnɔ.mɛ.nɔn]Ecclesiastical[feˈnɔː.me.non]
Meaning
- neuterappearance (especially in the sky)
- neuterphenomenon
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | phaenomenon | phaenomena |
| genitive | phaenomenī | phaenomenōrum |
| dative | phaenomenō | phaenomenīs |
| accusative | phaenomenon | phaenomena |
| ablative | phaenomenō | phaenomenīs |
| vocative | phaenomenon | phaenomena |
phaenŏmĕnon, i, n., = φαινόμενον,
I. an appearance.
I. In gen. (post-class.), Theod. Prisc. 2, 7.—
II. In partic.
A. phaenŏmĕna, ōrum, n. plur., = φαινόμενα, appearances in the air or sky, Lact. 2, 5, 11.—
B. Phaenomena, the title of a poem by Aratus.
Origins
Borrowed from Ancient Greek φαινόμενον (phainómenon).