verbfirst conjugation
pertentō
pertentō (present infinitive pertentāre, perfect active pertentāvī, supine pertentātum)
Classical[pɛrˈtɛn.toː]Ecclesiastical[perˈtɛn.to]
Meaning
- to test, try, experiment
- to explore thoroughly
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | pertentō | pertentābam | pertentābō | pertentāvī | pertentāveram | pertentāverō pertentārō |
| 2nd sg. | pertentās | pertentābās | pertentābis | pertentāvistī pertentāstī | pertentāverās pertentārās | pertentāveris |
| 3rd sg. | pertentat | pertentābat | pertentābit | pertentāvit | pertentāverat pertentārat | pertentāverit pertentārit |
| 1st pl. | pertentāmus | pertentābāmus | pertentābimus | pertentāvimus | pertentāverāmus | pertentāverimus pertentārimus |
| 2nd pl. | pertentātis | pertentābātis | pertentābitis | pertentāvistis pertentāstis | pertentāverātis pertentārātis | pertentāveritis pertentāritis |
| 3rd pl. | pertentant | pertentābant | pertentābunt | pertentāvērunt pertentāvēre, pertentārunt | pertentāverant pertentārant | pertentāverint pertentārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | pertentem | pertentārem | pertentāverim pertentārim | pertentāvissem pertentāssem |
| 2nd sg. | pertentēs | pertentārēs | pertentāverīs | pertentāvissēs pertentāssēs |
| 3rd sg. | pertentet | pertentāret | pertentāverit pertentārit | pertentāvisset pertentāsset |
| 1st pl. | pertentēmus | pertentārēmus | pertentāverīmus pertentārīmus | pertentāvissēmus pertentāssēmus |
| 2nd pl. | pertentētis | pertentārētis | pertentāverītis pertentārītis | pertentāvissētis pertentāssētis |
| 3rd pl. | pertentent | pertentārent | pertentāverint pertentārint | pertentāvissent pertentāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | pertentor | pertentābar | pertentābor |
| 2nd sg. | pertentāris pertentāre | pertentābāris pertentābāre | pertentāberis pertentābere |
| 3rd sg. | pertentātur | pertentābātur | pertentābitur |
| 1st pl. | pertentāmur | pertentābāmur | pertentābimur |
| 2nd pl. | pertentāminī | pertentābāminī | pertentābiminī |
| 3rd pl. | pertentantur | pertentābantur | pertentābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | pertenter | pertentārer |
| 2nd sg. | pertentēris pertentēre | pertentārēris pertentārēre |
| 3rd sg. | pertentētur | pertentārētur |
| 1st pl. | pertentēmur | pertentārēmur |
| 2nd pl. | pertentēminī | pertentārēminī |
| 3rd pl. | pertententur | pertentārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | pertentā | pertentāre |
| pres. 2nd pl. | pertentāte | pertentāminī |
| fut. 2nd sg. | pertentātō | pertentātor |
| fut. 3rd sg. | pertentātō | pertentātor |
| fut. 2nd pl. | pertentātōte | — |
| fut. 3rd pl. | pertentantō | pertentantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | pertentāre | pertentārī |
| perfect infinitive | pertentāvisse pertentāsse | pertentātum esse |
| future infinitive | pertentātūrum esse | pertentātum īrī |
| present participle | pertentāns | — |
| perfect participle | — | pertentātus pertentāta, pertentātā, pertentātae, pertentātam, pertentātārum, pertentātās, pertentātī, pertentātōrum, pertentātōs |
| future participle | pertentātūrus pertentātūra, pertentātūrā, pertentātūrae, pertentātūram, pertentātūrārum, pertentātūrās, pertentātūre, pertentātūrī, pertentātūrīs, pertentātūrō, pertentātūrōrum, pertentātūrōs, pertentātūrum | pertentandus pertentanda, pertentandā, pertentandae, pertentandam, pertentandārum, pertentandās, pertentande, pertentandīs, pertentandōrum, pertentandōs |
gerundpertentandī, pertentandō, pertentandumsupinepertentātum, pertentātū
per-tento, āvi, ātum, 1, v. a., to feel all over; hence,
I. To prove, try, test any thing.
A. Lit. (very rare):
cum utrumque pugionem pertentasset, Tac. H. 2, 49: alta bipenni latera, Petr. poët. 89, v. 24.— B. Trop. (rare but class.):
aliquem, Ter. And. 3, 4, 9: animum cohortis, Tac. H. 1, 29: rem, to consider or weigh well, Cic. Q. Fr. 1, 4, 5: omnia pertento, omnia experior, Plin. Ep. 1, 20, 15: nobilium adulescentium animos, Liv. 2, 3, 6.—II. To pervade, invade; to seize, affect (poet. and in postAug. prose):
dum prima lues ... Pertentat sensus, Verg. A. 7, 354: pertentant gaudia pectus, id. ib. 1, 502: tremor pertentet Corpora, id. G. 3, 250: vinolentiā ac fatigatione pertentatus, App. M. 1, p. 107, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
pertentō see pertempto.
Origins
From per- + tentō.