LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

perscrīptiō

perscrīptiō f (genitive perscrīptiōnis)
Classical[pɛrˈskriːp.ti.oː]Ecclesiastical[perˈskrip.t͡si.o]

Meaning

  1. act of writing down
  2. entry (in a book)
  3. assignment (act of assigning)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeperscrīptiōperscrīptiōnēs
genitiveperscrīptiōnisperscrīptiōnum
dativeperscrīptiōnīperscrīptiōnibus
accusativeperscrīptiōnemperscrīptiōnēs
ablativeperscrīptiōneperscrīptiōnibus
vocativeperscrīptiōperscrīptiōnēs

perscriptĭo, ōnis, f. perscribo.
I. A writing down, an entry in a book, an official recording: perscriptionum et liturarum adversaria, Cic. Rosc. Com. 2, 5; id. de Or. 1, 58, 250: falsae perscriptiones, id. Phil. 5, 4, 11; id. Fam. 5, 2, 4.—
II. A making over in writing, an assignment, Cic. Att. 12, 51, 3: haec pactio non verbis sed nominibua et perscriptionibus facta est, id. ib. 4, 18, 2.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin perscrīptiō From perscrībō + -tiō.

Quick answers

What does perscrīptiō mean in Latin?
perscrīptiō, a noun, means “act of writing down; entry (in a book); assignment (act of assigning)”.
What is the genitive of perscrīptiō?
The genitive singular is perscrīptiōnis. perscrīptiō is feminine, third declension.
How do you pronounce perscrīptiō?
In classical Latin, [pɛrˈskriːp.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈskrip.t͡si.o].