noun · femininefirst declension
perītia
perītia f (genitive perītiae)
Classical[pɛˈriː.ti.a]Ecclesiastical[peˈrit.t͡si.a]
Meaning
- experience; practical knowledge (gained by experience); expertise; skill
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | perītia | perītiae |
| genitive | perītiae | perītiārum |
| dative | perītiae | perītiīs |
| accusative | perītiam | perītiās |
| ablative | perītiā | perītiīs |
| vocative | perītia | perītiae |
pĕrītĭa, ae, f. peritus,
I. experience, knowledge gained by experience, practical knowledge, skill (not in Cic. or Cæs.).
(a). With gen. obj.:
locorum et militiae, Sall. J. 46, 8: legum, Tac. A. 4, 58: morum, id. ib. 1, 69: futurorum, Suet. Tib. 67: castra metandi, Plin. 18, 6, 7, § 32: gratiae ac voluptatis (conciliandae), Quint. 2, 15, 24: artis pugnae, Vulg. Judith, 5, 27; Gell. 15, 31, 1.—(b). With gen. subj.:
arte servi vel peritiā uti, Dig. 7, 1, 27.—(g). Absol.:
peritiā et arte praestans, Tac. H. 4, 30: corona senum multa peritia, Vulg. Ecclus. 25, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
perītia ae, f
peritus, experience, practical knowledge, skill : locorum et militiae, S.: legum, Ta.: peritiā et arte praestans, Ta.
Origins
From perītus (“experienced”) + -ia.
Descendants
- Italianperizia
- Portugueseperícia
- Spanishpericia