LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

percellō

percellō (present infinitive percellere, perfect active perculī, supine perculsum)
Classical[pɛrˈkɛl.loː]Ecclesiastical[perˈt͡ʃɛl.lo]

Meaning

  1. to beat down
  2. to overturn or upset
  3. to strike or smite
  4. to overthrow

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.percellōpercellēbampercellamperculīperculeramperculerō
2nd sg.percellispercellēbāspercellēsperculistīperculerāsperculeris
3rd sg.percellitpercellēbatpercelletperculitperculeratperculerit
1st pl.percellimuspercellēbāmuspercellēmusperculimusperculerāmusperculerimus
2nd pl.percellitispercellēbātispercellētisperculistisperculerātisperculeritis
3rd pl.percelluntpercellēbantpercellentperculērunt
perculēre
perculerantperculerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.percellampercelleremperculerimperculissem
2nd sg.percellāspercellerēsperculerīsperculissēs
3rd sg.percellatpercelleretperculeritperculisset
1st pl.percellāmuspercellerēmusperculerīmusperculissēmus
2nd pl.percellātispercellerētisperculerītisperculissētis
3rd pl.percellantpercellerentperculerintperculissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.percellorpercellēbarpercellar
2nd sg.percelleris
percellere
percellēbāris
percellēbāre
percellēris
percellēre
3rd sg.percelliturpercellēbāturpercellētur
1st pl.percellimurpercellēbāmurpercellēmur
2nd pl.percelliminīpercellēbāminīpercellēminī
3rd pl.percellunturpercellēbanturpercellentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.percellarpercellerer
2nd sg.percellāris
percellāre
percellerēris
percellerēre
3rd sg.percellāturpercellerētur
1st pl.percellāmurpercellerēmur
2nd pl.percellāminīpercellerēminī
3rd pl.percellanturpercellerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.percellepercellere
pres. 2nd pl.percellitepercelliminī
fut. 2nd sg.percellitōpercellitor
fut. 3rd sg.percellitōpercellitor
fut. 2nd pl.percellitōte—
fut. 3rd pl.percelluntōpercelluntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepercellerepercellī
perfect infinitiveperculisseperculsum esse
future infinitiveperculsūrum esseperculsum īrī
present participlepercellēns—
perfect participle—perculsus
perculsa, perculsā, perculsae, perculsam, perculsārum, perculsās, perculse, perculsī, perculsīs, perculsō, perculsōrum, perculsōs
future participleperculsūrus
perculsūra, perculsūrā, perculsūrae, perculsūram, perculsūrārum, perculsūrās, perculsūre, perculsūrī, perculsūrīs, perculsūrō, perculsūrōrum, perculsūrōs, perculsūrum
percellendus
percellundus, percellenda, percellendā, percellendae, percellendam, percellendārum, percellendās, percellende, percellendīs, percellendōrum, percellendōs
gerundpercellendī, percellendō, percellendumsupineperculsum, perculsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

imperium oppugnare, percellere
to attack, overthrow a tyranny.
metu fractum et debilitatum, perculsum esse
to be completely prostrated by fear.
animus frangitur, affligitur, percellitur, debilitatur
their spirits are broken.

per-cello, cŭli, culsum, 3 (perculsi for perculi, Amm. 17, 8, 4; 25, 8, 13), v. a. cf.: procella, celer,
I. to beat down, throw down; to overturn, upset (class.; syn.: percutio, deicio).
I. Lit.: ventus Cercius plaustrum oneratum percellit, Cato ap. Gell. 2, 22, 29; cf.: vento perculsam ratem, Afran. ap. Fest. p. 273 Müll. (Com. Rel. p. 154 fin. Rib.): magnas quercus, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 194 Vahl.): abietem, Varr. ap. Non. 152, 11: alii adnutat ... alii percellit pedem, Naev. ap. Isid. Orig. 1, 25 (Com. Rel. p. 17 Rib.): perii! perculit me prope, Plaut. Pers. 5, 2, 28; Ter. Eun. 2, 3, 87: radicibus arborum, Plin. 18, 34, 77, § 334: Mars communis saepe spoliantem jam et exsultantem evertit et perculit ab abjecto, Cic. Mil. 21, 56: eos Martis vis perculit, id. Marc. 6, 17.—Prov.: Perii, plaustrum perculi! I've upset my cart, i. e. I've done for myself, Plaut. Ep. 4, 2, 22.—
B. Transf., to strike, smite, hit: fetiali Postumius genu femur perculit, Liv. 9, 10 fin.; cf. id. 9, 11, 11: aliquem cuspide, Ov. Am. 2, 9, 7; 1, 7, 32.— Poet.: vox repens perculit urbem, struck, reached, Val. Fl. 2, 91.—
II. Trop.
A. To cast down, overthrow, ruin, destroy: adulescentiam perculisse atque afflixisse, Cic. Cael. 32, 80; id. Cat. 2, 1, 2; id. Leg. 3, 8, 24: rem publicam, Tac. A. 2, 39: aliquem, Suet. Tib. 55.—
B. To strike with consternation, to deject, daunt, dispirit, discourage, dishearten: haec te vox non perculit? non perturbavit? Cic. Verr. 2, 3, 57, § 132: timore perculsi membra, Lucr. 5, 1223: civitates atrocibus edictis, Tac. H. 1, 53; Flor. 1, 10, 2: animos (timor), Val. Fl. 4, 651.—
C. To urge on, excite, impel: volucres perculsae corda tuā vi, Lucr. 1, 13: aliquem ad turpitudinem, App. Mag. p. 281.—Perf.: perculit, in a neutr. signif., for perculsus est, Flor. 3, 10, 8.

Origins

From per- (“through, thoroughly”) + Proto-Italic *kelnō, from Proto-Indo-European *kelh₂- (“to beat, break”). Related to clādes, clāva, gladius, procella.

Quick answers

What does percellō mean in Latin?
percellō, a verb, means “to beat down; to overturn or upset; to strike or smite”.
What are the principal parts of percellō?
percellō, percellere, perculī, perculsum (third conjugation).
How do you pronounce percellō?
In classical Latin, [pɛrˈkɛl.loː]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈt͡ʃɛl.lo].