LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

partiō1

partiō (present infinitive partīre, perfect active partīvī or partiī, supine partītum)
Classical[ˈpar.ti.oː]Ecclesiastical[ˈpar.t͡si.o]
partīte 2nd pl. pres. act. imper.

Meaning

  1. to share, part, apportion; divide, distribute
    Caesar partītīs cōpiīs cum Gāiō Fabiō lēgātō et Mārcō Crassō quaestōre celeriterque effectīs pontibus adit tripertītō, aedificia vīcōsque incendit, magnō pecoris atque hominum numerō potītur.Caesar, having divided his forces with C. Fabius, his lieutenant, and M. Crassus his questor, and having hastily constructed some bridges, enters their country in three divisions, burns their houses and villages, and gains possession of a large number of cattle and men.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 6.6

Latīnē defined in Latin in our graded readers

in partēs dīvidō et dō; puella cibum inter omnēs partītur.
partior -īrī -ītus — in Mille Verba, ch. Lūdī Puerōrum

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Dividere · Partiri · Dirimere · Dispertire · Distribuere

1. Dividere and dirimere mean to divide something, merely in order to break the unity of the whole, and separate it into parts, whereas partiri means to divide, in order to get the parts of the whole, and to be able to dispose of them. Hence the phrases divide et impera, and dividere sententias, but partiri prædam. 2. Divisio denotes, theoretically, the separation of a genus into its species, whereas partitio, the separation of the whole into its parts. Quintil. v. 10, 63. Cic. Top. 5. 3. Dividere refers to a whole, of which the parts are merely locally and mechanically joined, and therefore severs only an exterior connection; but dirimere refers to a whole, of which the parts organically cohere, and destroys an interior connection. Liv. xxii. 15. Casilinum urbs . . . Volturno flumine dirempta Falernum ac Campanum agrum dividit: for the separation of a city into two halves by a river, is an interior separation, whereas the separation of two neighboring districts by a city, is an exterior separation. 4. Dividere means also to separate into parts, without any accessory notion, whereas dispertire, with reference to future possessors, and distribuere, with reference to the right owners, or to proper and suitable places. (iv. 156.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.partiōpartiēbampartiampartīvī
partiī
partīveram
partieram
partīverō
partierō
2nd sg.partīspartiēbāspartiēspartīvistī
partiistī
partīverās
partierās
partīveris
partieris
3rd sg.partitpartiēbatpartietpartīvit
partiit
partīverat
partierat
partīverit
partierit
1st pl.partīmuspartiēbāmuspartiēmuspartīvimus
partiimus
partīverāmus
partierāmus
partīverimus
partierimus
2nd pl.partītispartiēbātispartiētispartīvistis
partiistis
partīverātis
partierātis
partīveritis
partieritis
3rd pl.partiuntpartiēbantpartientpartīvērunt
partīvēre, partiērunt, partiēre
partīverant
partierant
partīverint
partierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.partiampartīrempartīverim
partierim
partīvissem
partiissem
2nd sg.partiāspartīrēspartīverīs
partierīs
partīvissēs
partiissēs
3rd sg.partiatpartīretpartīverit
partierit
partīvisset
partiisset
1st pl.partiāmuspartīrēmuspartīverīmus
partierīmus
partīvissēmus
partiissēmus
2nd pl.partiātispartīrētispartīverītis
partierītis
partīvissētis
partiissētis
3rd pl.partiantpartīrentpartīverint
partierint
partīvissent
partiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.partiorpartiēbarpartiar
2nd sg.partīris
partīre
partiēbāris
partiēbāre
partiēris
partiēre
3rd sg.partīturpartiēbāturpartiētur
1st pl.partīmurpartiēbāmurpartiēmur
2nd pl.partīminīpartiēbāminīpartiēminī
3rd pl.partiunturpartiēbanturpartientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.partiarpartīrer
2nd sg.partiāris
partiāre
partīrēris
partīrēre
3rd sg.partiāturpartīrētur
1st pl.partiāmurpartīrēmur
2nd pl.partiāminīpartīrēminī
3rd pl.partianturpartīrentur
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.partīpartīre
pres. 2nd pl.partītepartīminī
fut. 2nd sg.partītōpartītor
fut. 3rd sg.partītōpartītor
fut. 2nd pl.partītōte—
fut. 3rd pl.partiuntōpartiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepartīrepartīrī
perfect infinitivepartīvisse
partiisse
partītum esse
future infinitivepartītūrum essepartītum īrī
present participlepartiēns—
perfect participle—partītus
future participlepartītūrus
partītūra, partītūrā, partītūrae, partītūram, partītūrārum, partītūrās, partītūre, partītūrī, partītūrīs, partītūrō, partītūrōrum, partītūrōs, partītūrum
partiendus
partiundus, partienda, partiendā, partiendae, partiendam, partiendārum, partiendās, partiende, partiendīs, partiendōrum, partiendōs
gerundpartiendī, partiendō, partiendumsupinepartītum, partītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

spinae partiendi et definiendi (Tusc. 5. 8. 22)
minute, captious subdivisions and definitions.
genus universum in species certas partiri et dividere (Or. 33. 117)
to analyse a general division into its specific parts.

partĭo, ĭi or īvi, ītum, 4, v. a., and partĭor, partītus (
I. inf. dep. partirier, Aus. Epigr. 139, 8), 4, v. dep. pars, to share, part; to divide, distribute (Cic., Cæs., and Quint. use the verb. finit. almost exclusively in the dep. form; v. infra; but the part. perf. was employed by them also in a pass. sense; syn.: communico, participo).
I. Lit.
(a). Form partĭo, īre: tu partem laudis caperes, tu gaudia mecum Partisses, Lucil. ap. Non. 475, 23: aeternabilem divitiam partissent, Att. ib. 475, 24: praedam, Plaut. As. 2, 2, 5: bona sua inter aliquos, id. Mil. 3, 1, 113: bona testamento, Afran. ap. Non. 475, 21: (sol) aetheris oras Partit, Lucr. 5, 684: consules designati provincias inter se partiverant, Sall. J. 43, 1; Cic. Leg 3, 3, 7: regnum Vangio ac Sido inter se partivere, Tac. A. 12, 30.—Pass.: pes enim, qui adhibetur ad numeros, partitur in tria, ut necesse sit partem pedis aequalem esse, etc., Cic. Or. 56, 188.—
(b). Form partĭor, ītus, īri: genus universum in species certas partietur ac dividet, Cic. Or. 33, 117; id. Rosc. Com. 17, 53: id ipsum in ea, quae decuit membra partitus est, id. Univ. 7: pupillis bona erepta cum eo partitus est, Cic. Verr. 2, 4, 17, § 37: suum cum Scipione honorem partitur, Caes. B. C. 3, 82: id opus inter se Petreius atque Afranius partiuntur, id. ib. 1, 73 fin.; cf. id. ib. 1, 38, and Cic. Phil. 14, 6, 15: (praedam) socios partitur in omnes, Verg. A. 1, 194: partiri limite campum, id. G. 1, 126: tecum lucellum, Hor. S. 2, 5, 82: lintres, id. Ep. 1, 18, 61: qui numquam partitur amicum, solus habet. Juv. 3, 121.—
(g). In a dub. form: dulcemque in ambos caritatem partiens, Phaedr. 3, 8, 13; so, pensa inter virgines partientem, Just. 1, 3, 2.—The forms partiturus, Caes. B. C. 1, 4, 3, and partiendum, Cic. Fin. 1, 7, 22, are to be attributed, on account of the other examples of this word in Cic. and Cæs. (v. supra), to partior.—
(d). Part. perf.: partītus, a, um, in pass. signif., shared, parted, divided, distributed: (animi natura) partita per artus, Lucr. 3, 710: divisio in sex partita, Varr. R. R. 1, 37, 4: membra partita ac distributa, Cic. de Or. 3, 30, 119: Caesar partitis copiis cum C. Fabio legato, Caes. B. G. 6, 6; cf.: partito exercitu, id. ib. 6, 33; 7, 24, 5: regionibus partitum imperium, Liv. 27, 7; Ov. A. A. 3, 593: carcere partitos equos, parted, separated by the barriers, id. F. 4, 680.—Hence, partītō, adverb. abl., distributively: dividere, Reg. tit. 24, 25.—
II. Transf. *
A. To cause to share or participate in any thing = participare: eandem me in suspitionem sceleris partivit pater, Enn. ap. Non. 475, 25 (Trag. v. 368 Vahl.).—*
B. Inter se, to agree among themselves: vos inter vos partite, Plaut. Am. 4, 4 (5), 1.—Hence, * adv.: partītē, with proper divisions, methodically: dicere, Cic. Or. 28, 99.

Origins

  1. Proto-Indo-European*perh₃-
  2. Proto-Indo-European*pérh₃tis?
  3. Proto-Italic*partis
  4. Latinpartiō

Proto-Indo-European *-yétider. Latin -iō Latin partiō From pars (“part, piece”) + -iō.

Descendants
  • Catalanpartir
  • Frenchpartir
  • Italianpartire
  • Occitanpartir
  • Portuguesepartir
  • Spanishpartir
  • Asturianpartir
  • Emilianpartîr
  • Franco-Provençalpartir
  • Friulianpartî
noun · femininethird declension
partiō2
partiō f (genitive partiōnis)
Classical[ˈpar.ti.oː]Ecclesiastical[ˈpar.t͡si.o]

Meaning

  1. the act of giving birth or bearing or bringing forth young

Declension

declension
formsingularplural
nominativepartiōpartiōnēs
genitivepartiōnispartiōnum
dativepartiōnīpartiōnibus
accusativepartiōnempartiōnēs
ablativepartiōnepartiōnibus
vocativepartiōpartiōnēs

partĭo, ōnis, f. pario,
I. a bearing, bringing forth young (ante-and post-class.): horresco misera, mentio quoties fit partionis, Plaut. Truc. 1, 2, 92; Afran. ap. Non. 217, 31: mulieris, Gell. 3, 16, 9; 12, 1, 20.— Of hens, a laying of eggs: hae (gallinae) ad partiones sunt aptiores, Varr. R. R. 3, 9, 4.

Origins

From pariō (“to bear, bring forth, produce”) + -tiō.

Quick answers

What does partiō mean in Latin?
partiō, a verb, means “to share, part, apportion; divide, distribute”.
What are the principal parts of partiō?
partiō, partīre, partīvī, partītum (fourth conjugation).
How do you pronounce partiō?
In classical Latin, [ˈpar.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpar.t͡si.o].
Where does partiō come from?
Proto-Indo-European *perh₃- → Proto-Indo-European *pérh₃tis? → Proto-Italic *partis → Latin partiō.