adjectivefirst/second-declension adjective
organicus1
organicus (feminine organica, neuter organicum)
Classical[ɔrˈɡa.nɪ.kʊs]Ecclesiastical[orˈɡaː.ni.kus]
Meaning
- adjectiveinstrumentalinstrumental
- adjectiveorganic
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | organicus | organica | organicum |
| genitive | organicī | organicae | organicī |
| dative | organicō | organicae | organicō |
| accusative | organicum | organicam | organicum |
| ablative | organicō | organicā | organicō |
| vocative | organice | organica | organicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | organicī | organicae | organica |
| genitive | organicōrum | organicārum | organicōrum |
| dative | organicīs | organicīs | organicīs |
| accusative | organicōs | organicās | organica |
| ablative | organicīs | organicīs | organicīs |
| vocative | organicī | organicae | organica |
orgănĭcus, a, um, adj., = ὀργανικός.
I. Of or relating to implements, mechanical:
telarum organica administratio, Vitr. 10, 1, 5.—II. Of or belonging to musical-instruments, instrumental, musical: alterum (melos), quod vocant organicon, Cato ap. Non. 77, 9.—
B. Subst.: orgănĭcus, i, m., a musician, Lucr. 5, 334; 3, 132; 2, 412.
Origins
From organum + -icus.