LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

optimās1

optimās (genitive optimātis)
Classical[ˈɔp.tɪ.maːs]Ecclesiastical[ˈɔp.ti.mas]

Meaning

  1. one terminationof or pertaining to the best
  2. one terminationof or pertaining to the noblest
  3. one terminationaristocratic, noble

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Primores · Principes · Proceres · Optimates

Primores and principes denote the most eminent persons in a state, as a class of the most influential and respectable citizens, in opp. to insignificant persons; primores, so far as they are so by their connections, birth, power, and credit; principes, so far as they have raised themselves by their intellect, commanding talent, and activity to take the lead in debates, to be at the head of parties, to be the first men even among the primores, and in the whole state; whereas proceres, as far as they are so from their natural position, as the nobility, in opp. to the commonalty; optimates, as a political class, as the aristocracy, in opp. to the democracy. Accius apud Non. Primores procerum provocaret nomine. (v. 346.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeoptimāsoptimāsoptimās
genitiveoptimātis
optumātis
optimātis
optumātis
optimātis
optumātis
dativeoptimātī
optumātī
optimātī
optumātī
optimātī
optumātī
accusativeoptimātem
optumātem
optimātem
optumātem
optimās
ablativeoptimātī
optimāte, optumāte, optumātī
optimātī
optimāte, optumāte, optumātī
optimātī
optimāte, optumāte, optumātī
vocativeoptimāsoptimāsoptimās
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeoptimātēs
optumātēs
optimātēs
optumātēs
optimātia
optumātia
genitiveoptimātium
optumātium
optimātium
optumātium
optimātium
optumātium
dativeoptimātibus
optumātibus
optimātibus
optumātibus
optimātibus
optumātibus
accusativeoptimātīs
optimātēs, optumātēs, optumātīs
optimātīs
optimātēs, optumātēs, optumātīs
optimātia
optumātia
ablativeoptimātibus
optumātibus
optimātibus
optumātibus
optimātibus
optumātibus
vocativeoptimātēs
optumātēs
optimātēs
optumātēs
optimātia
optumātia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

optimatium dominatus
aristocracy (as a form of government).
civitas, quae optimatium arbitrio regitur
aristocracy (as a form of government).
boni cives, optimi, optimates, also simply boni (opp. improbi); illi, qui optimatium causam agunt
the aristocracy (as a party in politics).

optĭmas (optŭm-), ātis, adj. optimus,
I. of or belonging to the best or noblest, aristocratic: res publica, quae ex tribus generibus illis, regali et optumati et populari confusa modice, Cic. Rep. 2, 23, 41 (from Non. 342, 31): matronae opulentae, optimates, Enn. ap. Cic. Fam. 7, 6, 1 (Trag. v 294 Vahl.).—Hence, subst.: optĭmas (optŭm-), ātis, usually in plur.: optĭmātes (optŭm-), um and ĭum, comm., the adherents of the best men, in a political sense, i. e. the aristocratic party, the aristocrats (opp. populares, the popular party; cf.: primores, proceres): qui ita se gerebant, ut sua consilia optimo cuique probarent, optimates habebantur ... sunt principes consilii publici, sunt, qui eorum sectam sequuntur, Cic. Sest. 45, 96: cum (summa rerum) est penes delectos, tum illa civitas optimatium arbitrio regi dicitur (opp. to the regnum and the civitas popularis), id. Rep. 1, 26, 42; so, in optimatium dominatu, id. ib. 1, 27, 43: contra voluntatem omnium optimatum, id. Inv. 2, 17, 52: plebis, et optimatium certamina, Tac. A. 4, 32: omnes optimates Juda et Jerusalem, Vulg. Jer 27, 20 et saep.—In sing.: dum pudet te parum optimatem esse, Cael. ap Cic. Att. 10, 9, A, 2.

Origins

Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁épi Proto-Indo-European *-tm̥mos ? Latin optimus Latin -ās Latin optimās From optimus (“very good, the best”, superlative of bonus) + -ās.

noun · masculinethird declension
optimās2
optimās m (genitive optimātis)
Classical[ˈɔp.tɪ.maːs]Ecclesiastical[ˈɔp.ti.mas]

Meaning

  1. aristocrat
  2. in pluraladherents of the aristocratic party

Declension

declension
formsingularplural
nominativeoptimāsoptimātēs
optumātēs
genitiveoptimātis
optumātis
optimātium
optimātum, optumātum
dativeoptimātī
optumātī
optimātibus
optumātibus
accusativeoptimātem
optumātem
optimātēs
optimātīs, optumātēs
ablativeoptimāte
optumāte
optimātibus
optumātibus
vocativeoptimāsoptimātēs
optumātēs

Origins

Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁épi Proto-Indo-European *-tm̥mos ? Latin optimus Latin -ās Latin optimās From optimus (“very good, the best”, superlative of bonus) + -ās.

Quick answers

What does optimās mean in Latin?
optimās, a adjective, means “of or pertaining to the best; of or pertaining to the noblest; aristocratic, noble”.
How do you pronounce optimās?
In classical Latin, [ˈɔp.tɪ.maːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔp.ti.mas].