noun · masculinethird declension
ocris
ocris m (genitive ocris)
Classical[ˈɔ.krɪs]Ecclesiastical[ˈɔː.kris]
Meaning
- Old Latinmasculinea broken, rugged, stony mountain; a crag
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ocris | ocrēs |
| genitive | ocris | ocrium |
| dative | ocrī | ocribus |
| accusative | ocrem | ocrēs ocrīs |
| ablative | ocre | ocribus |
| vocative | ocris | ocrēs |
ocris, is, m., = ὄκρις [akin to acer, ocior, root ac-],
I. a broken, rugged, stony mountain (ante-class.): ocrem antiqui montem confragosum vocabant, ut apud Livium: qui ascendunt altum ocrim; et, celsosque ocrīs arvaque petria; et, namque Taenari celsos ocrīs; et, in Pelio ocri, Paul. ex Fest. p. 181 Müll.
Origins
From Proto-Italic *okris, from Proto-Indo-European *h₂óḱris. Cognate with Ancient Greek ὄκρις (ókris), Old High German ecka, and Sanskrit अश्रि (áśri).