LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

occumbō

occumbō (present infinitive occumbere, perfect active occubuī, supine occubitum)
Classical[ɔkˈkʊm.boː]Ecclesiastical[okˈkum.bo]

Meaning

  1. to fall or sink down
  2. to fall dying

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.occumbōoccumbēbamoccumbamoccubuīoccubueramoccubuerō
2nd sg.occumbisoccumbēbāsoccumbēsoccubuistīoccubuerāsoccubueris
3rd sg.occumbitoccumbēbatoccumbetoccubuitoccubueratoccubuerit
1st pl.occumbimusoccumbēbāmusoccumbēmusoccubuimusoccubuerāmusoccubuerimus
2nd pl.occumbitisoccumbēbātisoccumbētisoccubuistisoccubuerātisoccubueritis
3rd pl.occumbuntoccumbēbantoccumbentoccubuērunt
occubuēre
occubuerantoccubuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.occumbamoccumberemoccubuerimoccubuissem
2nd sg.occumbāsoccumberēsoccubuerīsoccubuissēs
3rd sg.occumbatoccumberetoccubueritoccubuisset
1st pl.occumbāmusoccumberēmusoccubuerīmusoccubuissēmus
2nd pl.occumbātisoccumberētisoccubuerītisoccubuissētis
3rd pl.occumbantoccumberentoccubuerintoccubuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.occumboroccumbēbaroccumbar
2nd sg.occumberis
occumbere
occumbēbāris
occumbēbāre
occumbēris
occumbēre
3rd sg.occumbituroccumbēbāturoccumbētur
1st pl.occumbimuroccumbēbāmuroccumbēmur
2nd pl.occumbiminīoccumbēbāminīoccumbēminī
3rd pl.occumbunturoccumbēbanturoccumbentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.occumbaroccumberer
2nd sg.occumbāris
occumbāre
occumberēris
occumberēre
3rd sg.occumbāturoccumberētur
1st pl.occumbāmuroccumberēmur
2nd pl.occumbāminīoccumberēminī
3rd pl.occumbanturoccumberentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.occumbeoccumbere
pres. 2nd pl.occumbiteoccumbiminī
fut. 2nd sg.occumbitōoccumbitor
fut. 3rd sg.occumbitōoccumbitor
fut. 2nd pl.occumbitōte—
fut. 3rd pl.occumbuntōoccumbuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoccumbereoccumbī
perfect infinitiveoccubuisseoccubitum esse
future infinitiveoccubitūrum esseoccubitum īrī
present participleoccumbēns—
perfect participle—occubitus
future participleoccubitūrusoccumbendus
occumbundus, occumbenda, occumbendā, occumbendae, occumbendam, occumbendārum, occumbendās, occumbende, occumbendīs, occumbendōrum, occumbendōs
gerundoccumbendī, occumbendō, occumbendumsupineoccubitum, occubitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

mortem occumbere pro patria
to die for one's country.

occumbo (obc-), cŭbui, cŭbĭtum, 3, v. n. ob-cumbo, cubo,
I. to fall or sink down (cf.: occido, obeo, oppeto); hence,
I. To go down, to set, of the heavenly bodies (postclass.): cometes cum oriretur occumberetque, Just. 37, 2, 3: cum sol occumberet, Vulg. Gen. 15, 12; id. 3 Reg. 22, 36.—
II. To fall dying, to die (the class. signif. of the word); constr. absol. or with mortem, morte, or morti.
(a). Absol.: cum veter occubuit Priamus, fell, Enn. ap. Prisc. p. 607 P. (Ann. v. 17 Vahl.): aut occubuissem honeste, aut victores hodie viveremus, Cic. Att. 3, 15, 4: pro libertate cos occubuisse, Suet. Aug. 12 fin.: circa se dimicans occubuerat, id. Tit. 4: fertur et ante annos occubuisse suos, Ov. A. A. 3, 18: dederat ne ferro occumbere posset, id. M. 12, 207: acie, Suet. Ner. 2.—
(b). With mortem or morte (the vacillation of MSS. between these two forms makes it difficult to ascertain which was the prevailing one; cf. Zumpt, Gr. § 387; Krebs, Antibarb. p. 790): pro patriā mortem (al. morte) occumbere, Cic. Tusc. 1, 42, 102 (Kühner, Moser, Orelli, and Baiter have mortem, Klotz and Fischer morte): quod liberata patria ... mortem occubuisset, Liv. 2, 7, 8; 3, 50, 8; 26, 25, 14: qui pugnantes mortem occubuissent, id. 31, 18, 6. —So, too, letum, Enn. ap. Prisc. p. 725 P. (Ann. v. 390 Vahl.): necem voluntariam, Suet. Aug. 13 (al., with inferior MSS., nece voluntariā): ictus clavā morte occubuit, Liv. 1, 7, 7 Weissenb. ad loc.: morte occumbentis, id. 8, 10, 4: ambo pro republicā morte occubuisse, id. 38, 58.—
(g). With morti (perh. only poet.): pro vostrā vitā morti occumbant obviam. Enn. ap. Serv. Verg. A. 2, 62 (Trag. v. 176 Vahl.); so, certae morti, Verg. A. l. l.: neci, Ov. M. 15, 499.—
(d). To succumb to, fall by the hand of one (poet.).—With dat.: Rullo ditissimus agri Occumbis, Sil. 5, 260; Claud. B. Get. 74.—With per: per te vidit Vulcani occumbere prolem, Ov. M. 7, 437. —*
III. Like accumbere, to lie at table, Afran. ap. Non. 97, 29.

Origins

From ob- + *cumbō.

Quick answers

What does occumbō mean in Latin?
occumbō, a verb, means “to fall or sink down; to fall dying”.
What are the principal parts of occumbō?
occumbō, occumbere, occubuī, occubitum (third conjugation).
How do you pronounce occumbō?
In classical Latin, [ɔkˈkʊm.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [okˈkum.bo].