verbfirst conjugation
occillō
occillō (present infinitive occillāre, perfect active occillāvī, supine occillātum)
Classical[ɔkˈkɪl.loː]Ecclesiastical[otˈt͡ʃil.lo]
Meaning
- to break, smash
aliquem hominem allegent qui mihi advenienti os occillet probe
They would send some guy to smash up my face properlyc. 190 BCE – 185 BCE, Plautus, Amphitruo 183–184
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | occillō | occillābam | occillābō | occillāvī | occillāveram | occillāverō |
| 2nd sg. | occillās | occillābās | occillābis | occillāvistī | occillāverās | occillāveris |
| 3rd sg. | occillat | occillābat | occillābit | occillāvit | occillāverat | occillāverit |
| 1st pl. | occillāmus | occillābāmus | occillābimus | occillāvimus | occillāverāmus | occillāverimus |
| 2nd pl. | occillātis | occillābātis | occillābitis | occillāvistis | occillāverātis | occillāveritis |
| 3rd pl. | occillant | occillābant | occillābunt | occillāvērunt occillāvēre | occillāverant | occillāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | occillem | occillārem | occillāverim | occillāvissem |
| 2nd sg. | occillēs | occillārēs | occillāverīs | occillāvissēs |
| 3rd sg. | occillet | occillāret | occillāverit | occillāvisset |
| 1st pl. | occillēmus | occillārēmus | occillāverīmus | occillāvissēmus |
| 2nd pl. | occillētis | occillārētis | occillāverītis | occillāvissētis |
| 3rd pl. | occillent | occillārent | occillāverint | occillāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | occillor | occillābar | occillābor |
| 2nd sg. | occillāris occillāre | occillābāris occillābāre | occillāberis occillābere |
| 3rd sg. | occillātur | occillābātur | occillābitur |
| 1st pl. | occillāmur | occillābāmur | occillābimur |
| 2nd pl. | occillāminī | occillābāminī | occillābiminī |
| 3rd pl. | occillantur | occillābantur | occillābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | occiller | occillārer |
| 2nd sg. | occillēris occillēre | occillārēris occillārēre |
| 3rd sg. | occillētur | occillārētur |
| 1st pl. | occillēmur | occillārēmur |
| 2nd pl. | occillēminī | occillārēminī |
| 3rd pl. | occillentur | occillārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | occillā | occillāre |
| pres. 2nd pl. | occillāte | occillāminī |
| fut. 2nd sg. | occillātō | occillātor |
| fut. 3rd sg. | occillātō | occillātor |
| fut. 2nd pl. | occillātōte | — |
| fut. 3rd pl. | occillantō | occillantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | occillāre | occillārī |
| perfect infinitive | occillāvisse | occillātum esse |
| future infinitive | occillātūrum esse | occillātum īrī |
| present participle | occillāns | — |
| perfect participle | — | occillātus |
| future participle | occillātūrus | occillandus |
gerundoccillandī, occillandō, occillandumsupineoccillātum, occillātū
occillo, āre, v. a. occo,
I. to break, smash:
qui mi advenienti os occillet probe, Plaut. Am. 1, 1, 28 Fleck. (dub.; Ussing, suggillet).Origins
From occō (“to till, harrow”) + -illō.