noun · masculinethird declension
obtrectātor
obtrectātor m (genitive obtrectātōris)
Meaning
- critic, detractor, traducer, disparager
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī invidiā dētrahitobtrectātor -ōris (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 16
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | obtrectātor | obtrectātōrēs |
| genitive | obtrectātōris | obtrectātōrum |
| dative | obtrectātōrī | obtrectātōribus |
| accusative | obtrectātōrem | obtrectātōrēs |
| ablative | obtrectātōre | obtrectātōribus |
| vocative | obtrectātor | obtrectātōrēs |
obtrectātor, ōris, m. id.,
I. a detractor, traducer, disparager (class.): obtrectator est, qui facit quid contra recte tractantem, Paul. ex Fest. p. 199 Müll.:
beneficii, Cic. Fl. 1, 2: multi communes obtrectatores atque omnium invidi, multa finxerunt, id. Planc. 23, 57: obtrectatores et invidi Scipionis, id. Rep. 1, 19, 31; id. Fam 1, 4, 2: non relinquere locum obtrectatorum sermoni, id. Fl. 28, 68: contra inimicos atque obtrectatores, Quint. 11, 1, 23: laudum mearum, Cic. Brut. 1, 2.—(b). With dat.:
huic sententiae obtrectatores amici regis erant, Just. 31, 6, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
obtrectātor ōris, m
obtrecto, a detractor, traducer, disparager: obtrectatores multa finxerunt: laudum mearum.