LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

obtrectātor

obtrectātor m (genitive obtrectātōris)

Meaning

  1. critic, detractor, traducer, disparager

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeobtrectātorobtrectātōrēs
genitiveobtrectātōrisobtrectātōrum
dativeobtrectātōrīobtrectātōribus
accusativeobtrectātōremobtrectātōrēs
ablativeobtrectātōreobtrectātōribus
vocativeobtrectātorobtrectātōrēs

obtrectātor, ōris, m. id.,
I. a detractor, traducer, disparager (class.): obtrectator est, qui facit quid contra recte tractantem, Paul. ex Fest. p. 199 Müll.: beneficii, Cic. Fl. 1, 2: multi communes obtrectatores atque omnium invidi, multa finxerunt, id. Planc. 23, 57: obtrectatores et invidi Scipionis, id. Rep. 1, 19, 31; id. Fam 1, 4, 2: non relinquere locum obtrectatorum sermoni, id. Fl. 28, 68: contra inimicos atque obtrectatores, Quint. 11, 1, 23: laudum mearum, Cic. Brut. 1, 2.—
(b). With dat.: huic sententiae obtrectatores amici regis erant, Just. 31, 6, 1.

Quick answers

What does obtrectātor mean in Latin?
obtrectātor, a noun, means “critic, detractor, traducer, disparager”.
What is the genitive of obtrectātor?
The genitive singular is obtrectātōris. obtrectātor is masculine, third declension.