LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

obdō

obdō (present infinitive obdere, perfect active obdidī, supine obditum)
Classical[ˈɔb.doː]Ecclesiastical[ˈɔb.do]

Meaning

  1. to place or put against
  2. to shut, close, fasten

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.obdōobdēbamobdamobdidīobdideramobdiderō
2nd sg.obdisobdēbāsobdēsobdidistīobdiderāsobdideris
3rd sg.obditobdēbatobdetobdiditobdideratobdiderit
1st pl.obdimusobdēbāmusobdēmusobdidimusobdiderāmusobdiderimus
2nd pl.obditisobdēbātisobdētisobdidistisobdiderātisobdideritis
3rd pl.obduntobdēbantobdentobdidērunt
obdidēre
obdiderantobdiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.obdamobderemobdiderimobdidissem
2nd sg.obdāsobderēsobdiderīsobdidissēs
3rd sg.obdatobderetobdideritobdidisset
1st pl.obdāmusobderēmusobdiderīmusobdidissēmus
2nd pl.obdātisobderētisobdiderītisobdidissētis
3rd pl.obdantobderentobdiderintobdidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.obdorobdēbarobdar
2nd sg.obderis
obdere
obdēbāris
obdēbāre
obdēris
obdēre
3rd sg.obditurobdēbāturobdētur
1st pl.obdimurobdēbāmurobdēmur
2nd pl.obdiminīobdēbāminīobdēminī
3rd pl.obdunturobdēbanturobdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.obdarobderer
2nd sg.obdāris
obdāre
obderēris
obderēre
3rd sg.obdāturobderētur
1st pl.obdāmurobderēmur
2nd pl.obdāminīobderēminī
3rd pl.obdanturobderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.obdeobdere
pres. 2nd pl.obditeobdiminī
fut. 2nd sg.obditōobditor
fut. 3rd sg.obditōobditor
fut. 2nd pl.obditōte—
fut. 3rd pl.obduntōobduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveobdereobdī
perfect infinitiveobdidisseobditum esse
future infinitiveobditūrum esseobditum īrī
present participleobdēns—
perfect participle—obditus
obdita, obditā, obditae, obditam, obditārum, obditās, obditī, obditōrum, obditōs
future participleobditūrus
obditūra, obditūrā, obditūrae, obditūram, obditūrārum, obditūrās, obditūre, obditūrī, obditūrīs, obditūrō, obditūrōrum, obditūrōs, obditūrum
obdendus
obdundus, obdenda, obdendā, obdendae, obdendam, obdendārum, obdendās, obdende, obdendīs, obdendōrum, obdendōs
gerundobdendī, obdendō, obdendumsupineobditum, obditū

ob-do, dĭdi, dĭtum, 3,
I. v. a., to put, place, or set one thing before another; to put against; to shut, close, fasten, etc.: obdere, opponere vel operire, Paul. ex Fest. p. 191 Müll. (not in Cic. or Cæs.): pessulum ostio obdo, slip the bolt, Ter. Eun. 3, 5, 55: forem obdo, shut, Plaut. Cas. 5, 2, 15: obde forem, Ov. A. A. 3, 587: obditis a tergo foribus, Tac. A. 13, 5; Ter. Heaut. 2, 3, 37; Ov. F. 1, 28: fores obditae ferratis trabibus, Plin. 6, 11, 12, § 30: Propontidis fauces Porcius Cato sic obditis navibus quasi portam obseravit, placed opposite, Flor. 3, 6, 10: auribus ceram obdere, Sen. Ep. 31, 2: feralibus amiculis instrictus atque obditus, enveloped, wrapped in, App. M. 10, p. 244: capillos in mutuos nexus obdere, id. ib. 3, p. 137.— Poet., to expose: hic nulli malo latus obdit apertum, exposes an unguarded side to no evil-minded person, Hor. S. 1, 3, 59.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰéh₁tder. Proto-Italic *-ðō Latin -dō Latin obdō From ob- (“against”) + -dō (“put”).

Quick answers

What does obdō mean in Latin?
obdō, a verb, means “to place or put against; to shut, close, fasten”.
What are the principal parts of obdō?
obdō, obdere, obdidī, obditum (third conjugation).
How do you pronounce obdō?
In classical Latin, [ˈɔb.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔb.do].