LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

nūtus

nūtus m (genitive nūtūs)
Classical[ˈnuː.tʊs]Ecclesiastical[ˈnuː.tus]

Meaning

  1. a nod, nodding
  2. a downward tendency or motion; the pull of gravity
  3. a command, will, pleasure (the nod as an expression of will and authority: compare nūmen)
    ad nūtum praestō esseto be at one's complete disposal
    Ariovistum autem […] superbe et crudeliter imperare, obsides nobilissimi cuiusque liberos poscere et in eos omnia exempla cruciatusque edere, si qua res non ad nutum aut ad voluntatem eius facta sit.Moreover, [as for] Ariovistus, […] [he began] to lord it haughtily and cruelly, to demand as hostages the children of all the principal nobles, and wreak on them every kind of cruelty, if every thing was not done at his nod or pleasure.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.31

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativenūtusnūtūs
genitivenūtūsnūtuum
dativenūtuīnūtibus
accusativenūtumnūtūs
ablativenūtūnūtibus
vocativenūtusnūtūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

nutus et pondus or simply nutus (ῥοπή)
gravity.
se convertere, converti ad alicuius nutum
to take one's directions from another; to obey him in everything.
totum se fingere et accommodare ad alicuius arbitrium et nutum
to be at the beck and call of another; to be his creature.

nūtus, ūs, m. nuo, ĕre (of abnuo, etc.); cf. nuto,
I. a nodding, a nod.
I. Lit.: Scipio nutu finire disceptationem potuisset, Liv. 34, 62: nutu tremefecit Olympum, Verg. A. 9, 106: digitisque saepe est nutuque locutus, Ov. Tr. 2, 453: signaque dat nutu, id. F. 1, 418: nutus conferre loquaces, Tib. 1, 2, 21: digiti, i.e. a beckoning, Tert. adv. Herm. 27: membrorum, Plin. 6, 30, 35, § 188: uno meo nutu jugulari utrumque vestrum posse, Suet. Calig. 32: nutibus oculorum, winks, Vulg. Isa. 3, 16.—
B. Transf., a downward tendency or motion, gravity: terrena suopte nutu et suo pondere in terram ferri, Cic. Tusc. 1, 17, 40: terra suā vi nutuque tenetur, id. de Or. 3, 45, 178; so in plur., id. N. D. 2, 39, 98.—
II. Trop., command, will, pleasure: ad eorum arbitrium et nutum totos se fingunt, Cic. Or. 8, 24: jura omnia praetoris nutu atque arbitrio meretriculae gubernari, Cic. Verr. 2, 5, 13, § 34: ad alicujus voluntatem nutumque convertere, id. Fam. 3, 10, 10: omnia deorum nutu atque potestate administrari, id. Cat. 3, 9, 21: auctoritate nutuque iegum domitas habere libidines, id. de Or. 1, 43, 194: paratum esse ad nutum, id. Phil. 7, 6, 18: ad nutum praesto esse, Cic. Verr. 2, 1, 31, § 78: respirare contra nutum dicionemque alicujus, id. Quint. 30, 94: alterius sub nutu degitur aetas, Lucr. 4, 1122: saevae nutu Junonis eunt res, Verg. A. 7, 592.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin nūtus From *nuō + -tus.

Descendants
  • Italiannuto
  • Portuguesenuto

Quick answers

What does nūtus mean in Latin?
nūtus, a noun, means “a nod, nodding; a downward tendency or motion; the pull of gravity”.
What is the genitive of nūtus?
The genitive singular is nūtūs. nūtus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce nūtus?
In classical Latin, [ˈnuː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈnuː.tus].