proper noun · masculinethird declension
Numitōr
Numitōr m sg (genitive Numitōris)
Classical[ˈnʊ.mɪ.toːr]Ecclesiastical[ˈnuː.mi.tor]
Meaning
- Romana legendary king of Alba Longa, son of Procas, father of Rhea Silvia and Laurus, grandfather of Romulus and Remus, brother of Amulius by whom he was overthrown.
proximus ille Procās, Trojānae glōria gentis et Capys et Numitōr et quī tē nōmine reddet Silvius Aenēās, pariter pietāte vel armīs
29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 6.767–770
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Numitōr | — |
| genitive | Numitōris | — |
| dative | Numitōrī | — |
| accusative | Numitōrem | — |
| ablative | Numitōre | — |
| vocative | Numitōr | — |
Nŭmĭtor, ōris, m.
I. A king of Alba, brother of Amulius, father of Ilia, and grandfather of Romulus and Remus, Liv. 1, 3; Ov. F. 4, 53; 809; 5, 75; id. M. 14, 773; Verg. A. 6, 768; Juv. 7, 74.—
II. A Rutulian, Verg. A. 10, 342.