LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

novīciātus

novīciātus m (genitive novīciātūs)
Classical[nɔ.wiː.kiˈaː.tʊs]Ecclesiastical[no.vi.t͡ʃiˈaː.tus]

Meaning

  1. Medieval Latinnovitiate

Declension

declension
formsingularplural
nominativenovīciātusnovīciātūs
genitivenovīciātūsnovīciātuum
dativenovīciātuīnovīciātibus
accusativenovīciātumnovīciātūs
ablativenovīciātūnovīciātibus
vocativenovīciātusnovīciātūs

Origins

  1. Proto-Indo-European*nu
  2. Proto-Indo-European*néwos
  3. Proto-Italic*nowos
  4. Latinnovīciātus

Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -īcus Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -īcius Latin novīcius Latin -ātus Latin novīciātus From novīcius (“novice”) + -ātus (“-ate”).

Descendants
  • Englishnovitiate
  • GermanNoviziat

Quick answers

What does novīciātus mean in Latin?
novīciātus, a noun, means “novitiate”.
What is the genitive of novīciātus?
The genitive singular is novīciātūs. novīciātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce novīciātus?
In classical Latin, [nɔ.wiː.kiˈaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [no.vi.t͡ʃiˈaː.tus].
Where does novīciātus come from?
Proto-Indo-European *nu → Proto-Indo-European *néwos → Proto-Italic *nowos → Latin novīciātus.