noun · femininethird declension
mūtuātiō
mūtuātiō f (genitive mūtuātiōnis)
Meaning
- borrowing
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mūtuātiō | mūtuātiōnēs |
| genitive | mūtuātiōnis | mūtuātiōnum |
| dative | mūtuātiōnī | mūtuātiōnibus |
| accusative | mūtuātiōnem | mūtuātiōnēs |
| ablative | mūtuātiōne | mūtuātiōnibus |
| vocative | mūtuātiō | mūtuātiōnēs |
mūtŭātĭo, ōnis, f. id.,
I. a borrowing (class.), Cic. Tusc. 1, 42, 100:
cum multos minutis mutuationibus defraudāsset, id. Fl. 20, 47: translationes quasi mutuationes sunt, id. de Or. 3, 38, 156.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mūtuātiō ōnis, f
mutuor, a borrowing .
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin mūtuātiō From mūtuor + -tiō.