verb
mūtĭo
Meaning
- to mutter, mumble, speak in a low tone
mūtĭo or muttĭo, īvi, 4, v. n. from the sound mu,
I. to mutter, mumble, speak in a low tone (poet.; syn.: murmuro, musso).
I. Lit.: etiam muttis? So. Jam tacebo, Plaut. Am. 1, 1, 225; id. Mil. 2, 6, 83:
inpinge pugnum, si muttiverit, id. Bacch. 4, 7, 2; id. Most. 2, 1, 54: nihil jam mutire audeo, Ter. And. 3, 2, 25: neque opus est Adeo mutito, nor should it even be muttered, be hinted at, id. Hec. 5, 4, 26: si muttivero, etiam quod certo scio, Plaut. Mil. 2, 6, 84.— II. Transf.
A. To bleat, as a he-goat, Auct. Carm. Philom. 58; to bark:
non mutiet canis, Vulg. Exod. 11, 7.—B. To creak, of a hinge:
num muttit cardo? Plaut. Curc. 1, 1, 94.—C. Mutire, loqui. Ennius in Telepho: palam mutire plebeio piaculum est, Paul. ex Fest. p. 145 Müll. (Trag. v. 376 Vahl.).
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mūtiō see muttio.