noun · femininethird declension
mutilitās
mutilitās f (genitive mutilitātis)
Classical[mʊˈtɪ.lɪ.taːs]Ecclesiastical[muˈtiː.li.tas]
Meaning
- Late Latinan imperfection, a defect
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mutilitās | mutilitātēs |
| genitive | mutilitātis | mutilitātum |
| dative | mutilitātī | mutilitātibus |
| accusative | mutilitātem | mutilitātēs |
| ablative | mutilitāte | mutilitātibus |
| vocative | mutilitās | mutilitātēs |
mŭtĭlĭtas, ātis, f. mutilus,
I. imperfection, defect (late Lat.), Dion. Exig. Greg. Creat. Hom. 12.
Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin mutilitās From mutilus + -tās.
Descendants
- Englishmutility