noun · femininethird declension
mutilātiō
mutilātiō f (genitive mutilātiōnis)
Classical[mʊ.tɪˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[mu.tiˈlat.t͡si.o]
Meaning
- Late Latina maiming or mutilating, mutilation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mutilātiō | mutilātiōnēs |
| genitive | mutilātiōnis | mutilātiōnum |
| dative | mutilātiōnī | mutilātiōnibus |
| accusative | mutilātiōnem | mutilātiōnēs |
| ablative | mutilātiōne | mutilātiōnibus |
| vocative | mutilātiō | mutilātiōnēs |
mŭtĭlātĭo, ōnis, f. mutilo,
I. a maiming, mutilating, mutilation (late Lat.), Cassiod. Var. 10, 28; cf. mutilatio, ἀκρωτηρίασις, Gloss. Philox.
Origins
mutilō (present stem with thematic vowel: mutilā-) + -tiō
Descendants
- Catalanmutilació
- Englishmutilation
- Frenchmutilation
- Italianmutilazione
- Portuguesemutilação
- Romanianmutilație
- Spanishmutilación
- Galicianmutilación