verbfirst conjugation
mūnicō
mūnicō (present infinitive mūnicāre, perfect active mūnicāvī, supine mūnicātum)
Classical[ˈmuː.nɪ.koː]Ecclesiastical[ˈmuː.ni.ko]
Meaning
- synonym of commūnicō
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mūnicō | mūnicābam | mūnicābō | mūnicāvī | mūnicāveram | mūnicāverō |
| 2nd sg. | mūnicās | mūnicābās | mūnicābis | mūnicāvistī | mūnicāverās | mūnicāveris |
| 3rd sg. | mūnicat | mūnicābat | mūnicābit | mūnicāvit | mūnicāverat | mūnicāverit |
| 1st pl. | mūnicāmus | mūnicābāmus | mūnicābimus | mūnicāvimus | mūnicāverāmus | mūnicāverimus |
| 2nd pl. | mūnicātis | mūnicābātis | mūnicābitis | mūnicāvistis | mūnicāverātis | mūnicāveritis |
| 3rd pl. | mūnicant | mūnicābant | mūnicābunt | mūnicāvērunt mūnicāvēre | mūnicāverant | mūnicāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mūnicem | mūnicārem | mūnicāverim | mūnicāvissem |
| 2nd sg. | mūnicēs | mūnicārēs | mūnicāverīs | mūnicāvissēs |
| 3rd sg. | mūnicet | mūnicāret | mūnicāverit | mūnicāvisset |
| 1st pl. | mūnicēmus | mūnicārēmus | mūnicāverīmus | mūnicāvissēmus |
| 2nd pl. | mūnicētis | mūnicārētis | mūnicāverītis | mūnicāvissētis |
| 3rd pl. | mūnicent | mūnicārent | mūnicāverint | mūnicāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | mūnicor | mūnicābar | mūnicābor |
| 2nd sg. | mūnicāris mūnicāre | mūnicābāris mūnicābāre | mūnicāberis mūnicābere |
| 3rd sg. | mūnicātur | mūnicābātur | mūnicābitur |
| 1st pl. | mūnicāmur | mūnicābāmur | mūnicābimur |
| 2nd pl. | mūnicāminī | mūnicābāminī | mūnicābiminī |
| 3rd pl. | mūnicantur | mūnicābantur | mūnicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | mūnicer | mūnicārer |
| 2nd sg. | mūnicēris mūnicēre | mūnicārēris mūnicārēre |
| 3rd sg. | mūnicētur | mūnicārētur |
| 1st pl. | mūnicēmur | mūnicārēmur |
| 2nd pl. | mūnicēminī | mūnicārēminī |
| 3rd pl. | mūnicentur | mūnicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | mūnicā | mūnicāre |
| pres. 2nd pl. | mūnicāte | mūnicāminī |
| fut. 2nd sg. | mūnicātō | mūnicātor |
| fut. 3rd sg. | mūnicātō | mūnicātor |
| fut. 2nd pl. | mūnicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | mūnicantō | mūnicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | mūnicāre | mūnicārī |
| perfect infinitive | mūnicāvisse | mūnicātum esse |
| future infinitive | mūnicātūrum esse | mūnicātum īrī |
| present participle | mūnicāns | — |
| perfect participle | — | mūnicātus |
| future participle | mūnicātūrus | mūnicandus |
gerundmūnicandī, mūnicandō, mūnicandumsupinemūnicātum, mūnicātū
Origins
Presumably from either mūnis + -icō or from an unattested *mūnicus + -ō. The former term is, by surface analysis, from mūnis + -icus. However, there is evidence of a similar adjective in Oscan 𐌌𐌞𐌝𐌍𐌝𐌊𐌖 (múíníku), from Proto-Italic *moinis.