noun · masculinethird declension
multiplicātor
multiplicātor m (genitive multiplicātōris)
Classical[mʊɫ.tɪ.plɪˈkaː.tɔr]Ecclesiastical[mul.ti.pliˈkaː.tor]
Meaning
- multiplier (one who multiplies or causes something to increase)
- multiplier (number by which another (the multiplicand) is to be multiplied)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | multiplicātor | multiplicātōrēs |
| genitive | multiplicātōris | multiplicātōrum |
| dative | multiplicātōrī | multiplicātōribus |
| accusative | multiplicātōrem | multiplicātōrēs |
| ablative | multiplicātōre | multiplicātōribus |
| vocative | multiplicātor | multiplicātōrēs |
multĭplĭcātor, ōris, m. id.,
I. a multiplier (post-class.):
herilium talentorum multiplicator, Paul. Nol. Ep. 44.—As math. t. t., the multiplier, Boëth. de Music. 2, 27 al.Origins
Proto-Indo-European *mel-der. Proto-Indo-European *ml̥tós? Proto-Italic *moltos Latin multus Proto-Indo-European *pel- Proto-Indo-European *pleḱ-der. Latin plicō Latin multiplicō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin multiplicātor From multiplicō + -tor.
Descendants
- Catalanmultiplicador
- Frenchmultiplicateur
- Italianmoltiplicatore
- Occitanmultiplicador
- Portuguesemultiplicador
- Spanishmultiplicador
- Asturianmultiplicador
- Galicianmultiplicador