LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective (nominative masculine singular in -er)

mōnstriger

mōnstriger (feminine mōnstrigera, neuter mōnstrigerum)
Classical[ˈmõː.strɪ.ɡɛr]Ecclesiastical[ˈmɔn.stri.d͡ʒer]

Meaning

  1. adjectivemonstrous, horrid, misshapen

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativein -er
mōnstriger
mōnstrigeramōnstrigerum
genitivemōnstrigerīmōnstrigeraemōnstrigerī
dativemōnstrigerōmōnstrigeraemōnstrigerō
accusativemōnstrigerummōnstrigerammōnstrigerum
ablativemōnstrigerōmōnstrigerāmōnstrigerō
vocativemōnstrigermōnstrigeramōnstrigerum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemōnstrigerīmōnstrigeraemōnstrigera
genitivemōnstrigerōrummōnstrigerārummōnstrigerōrum
dativemōnstrigerīsmōnstrigerīsmōnstrigerīs
accusativemōnstrigerōsmōnstrigerāsmōnstrigera
ablativemōnstrigerīsmōnstrigerīsmōnstrigerīs
vocativemōnstrigerīmōnstrigeraemōnstrigera

monstrĭger, ĕra, ĕrum, adj. monstrum-gero, = monstrifer, II., Salv. Gub. Dei. 5, 8.

Origins

From mōnstrum (“monster”) + -ger (suffix forming an adjective), from gerō (“to bear, carry”).

Quick answers

What does mōnstriger mean in Latin?
mōnstriger, a adjective, means “monstrous, horrid, misshapen”.
How do you pronounce mōnstriger?
In classical Latin, [ˈmõː.strɪ.ɡɛr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɔn.stri.d͡ʒer].